For English, please look below!

1. Gün:

Yoğun selden dolayı Lima’dan otobüsle çıkmak imkansızlaştı. Biz de beklemek yerine uçakla Iquitos‘a gitmeye karar verdik. Sabah uçuşumuz çok erken olduğu için bir gün önceden gidip havaalanında uyumaya karar verdik. Uçuş vakti geldiğinde Mauro’yu çağırdılar. Bagajında kamp ocağı olduğunu ve onu çıkartması gerektiğini söylediler. Bu işlemi yaparsa bizim uçağa yetişemeyeceği için bir sonraki uçuşla gelmesi gerekiyordu. Amazonlara tek başıma ayak basacaktım. Onu havaalanında bekleyeceğimi söyleyip uçağa bindim. İndiğimde ise kaldığımız yerde internete girmemiz için bize cep telefonu getirecek bir çocukla buluşmam gerekiyordu. Uçaktan inince onunla buluştuk ve beraber Mauro’yu beklemeye başladık. Gece hiç uyumadığım için beklerken iki saat uyumuşum.

Mauro’nun da gelmesiyle bir mototaksiye atladık ve gideceğimiz köye bizi götürecek teknelerin olduğu limana gittik. Liman, bir pazarın dibinde. Pazarda tanıdığım tek meyve ise muz. Hepsi Amazonlar’da yetişen sebze ve meyveler. Ayrıca pazarda bir sürü yöresel yemek satılıyor. Timsah etinden tutun da tuza banılıp yenilen bir meyveye kadar her türlü acayiplik var. Karnımız aç olduğu için kendimize yiyebileceğimiz bir şeyler bulduk. Onları yerken teknenin kalkmasını beklemeye başladık.

Limanın yanında derede yüzen, suda oynayan bir sürü çocuk vardı. Hepsi de o kadar mutlu ki. Belki bizlere göre hiçbir şeyleri yok. Üstüne ayağınızı bile sokmayacağınız kapkara bir derede oynuyorlar ama onlara göre çok şeye sahipler.

Tekneye bindik. Bizi karşılayan çocukla vedalaştık. Amazonların ortasından dereyi yararak kalacağımız köye doğru gitmeye başladık. Gittiğimiz yer Amazonlar’ın ortasında bir La Luna del Amazonas adlı bir iyileştirme merkezi. Sahibi İsveçli bir adam. Yerin sorumlusu ise bir Şaman. Müşterilerin kalması planlanan bungolovlar, bir ana bina ve seramoniler için yapılmış bir tapınak var. Fakat daha tam bitmiş değil. Planımız burada iki hafta kalmak. Bu süre boyunca ben köydeki çocuklara İngilizce dersleri vereceğim gönüllü olarak. Ana evde de şaman ve çocukları ile hep beraber kalacağız.

Yaklaşık iki saat sonra Santa Maria adlı köye vardık. Dere kenarından ormanın içine yirmi dakika yürüyerek kalacağımız yere ulaşmamız gerekiyordu. Arjantin Cordoba’da daha önce beraber çalıştığım arkadaşım Nadege aynı yerde gönüllü olarak kalmıştı. O yüzden biz gitmeden tüm yol tariflerini bana iletti. Sırtlandık çantaları, yola düştük. Geldiğimizi gören köylülerin hemen hepsi bizi selamlamak için limana geldiler. Arkadaşım gitmeden önce benim yeni İngilizce Öğretmeni olarak geleceğimi söylemişti. Hepsi geldiğimiz için çok mutluydu bu yüzden.

Ormanın içine dalıp yürümeye başladık. Yağmur ormanlarının tam ortasındaydık. Bir Arjantinli, bir Türk, iki koca çanta. Yolda kimi gördüysek bize selam verdi, gülümsedi. Yol çetindi. Sürekli yağmur yağdığı için göl gibi su birikintilerinden geçiyorduk ve çamurun içindeydik. Her yerde sivrisinek ve daha beş dakika olmadan on ısırığım vardı. Tam varmak üzereydik ki Mauro geçtiğimiz bir gölcüğe düştü. Pasaportu dahil her şeyi sırılsıklam. Eşyaları geçirmesine yardım ettim. Beş dakika sonra vardık. Her yerimizde sinek ısırığı, üstümüz çamur. Mauro’nun tüm eşyaları sırılsıklam.

Bizi Şaman karşıladı. Geleceğimizden haberi vardı. Kalacağımız eve girdik. Koca bir çatısı olan ahşap geleneksel bir ev. Yerlerde yer yatakları, üstlerinde sineklik, tuvaleti ve banyosu dışarıda. (Seda Sayan stayla) Elektrik yok, internet yok. Ocağımız ve suyumuz var. (İyi ki)

Biraz sohbet ettikten sonra uyumak için hazırlandık. Yer yatağının biri boştu. Işık olmadığı için duş işini yarına bıraktık. Yatağın üstündeki sinekliği kapatıp içeride kalanları öldürdük. Anında uyumuşuz.

2. Gün:

Sabah dokuz gibi gözlerimi açtım. Hemen duşa girdim ve sinek ilacı sürdüm. Ben bunu yapana kadar yine on ısırık yedim. Çamaşırlarımı yıkamam gerekiyordu. Şamanın beş çocuğu var. Onlara sordum. Suyun nerede olduğunu söylediler. Aldım bir leğen çamaşırlarımı yıkadım. Astım.

Ama kendimi iyi hissetmiyordum. Boğazım şişti. Başım dönüyordu. Yanımda olan ilaçlardan aldım. Şaman hemen neyim olduğunu sordu. “Gel, bakalım neyin var” dedi. Beni önüne oturttu. Güzel kokulu bir yağdan yüzüme, başıma sürdü. Yapraklardan yapılmış süpürgesini aldı. Sihirli bir şarkı söylemeye başladı. Ritme uygun olarak da süpürge ile hafifçe başıma vuruyordu. Tedaviyi bitirdi, ateşim olduğunu ve ilacım varsa almam gerektiğini söyledi. Daha sonra “Senin dört ayahuasca seramonisine ihtiyacın var. 8 de bu tedaviye. Çok yorulmuşsun gezmekten, ruhunu ve bedenini temizlemen lazım” dedi. Zaten buraya geliş amacımızdan biri de ayahuasca çayını denemekti. Ama buna ihtiyacım olduğunu düşünmemiştim. İlk seramoniyi bugün, diğerlerini ise bir gün arayla yapalım dedi.

Şaman haklıydı. Çünkü 6 aydır gezmekten yorulmuştum. Son zamanlarda aileme de söylemiştim bunu. Kötü anlamda değil. Ama sürekli yer değiştirmek ne kadar keyifli olsa da sizi zihnen ve bedenen yoran bir şey.

Daha sonra sınıfımla tanışmaya ve ilk dersimi yapmaya gittim. Mauro da bana eşlik etti. Ders tekneden indiğimiz yerde, köy merkezinde açık bir alanda yapılıyor. Biz derse giderken önümüzü çılgın bir Alman gezgin kesti. Yeni İngilizce Öğretmeni kim diye sordu. Benim dedim. “Ben de gelebilir miyim derslere, İspanyolcamı geliştiririm” diye sordu. Tabii ki dedim. O da bizim gibi köyde kalan az sayıdaki gezginlerden biriydi. Belli ki İngilizce konuşacağı insana hasretti.

Öğleden sonra:

İkinci günden seremoniyi yapmak istemedik. Hem şamana güvenmek hem de ortama alışmak istiyorduk. Kaldığımız evde elektrik olmadığı için saat 8 gibi yattık. Bir gün öncesinin yorgunluğu hala devam ediyordu.

3. Gün:

Bugün kendimi daha iyi hissediyorum. Yiyecek bir şeyleri köyden alırız diye düşünmüştük ama sel dolayısıyla köyde yiyecek falan yoktu. Çürük elmalarla, yumurtaları saymazsak tabii. Sabahtan ders öncesi Iquitos’a gidip alışveriş yapmaya karar verdik.

Ayrıca evde ilk gün çocuğun bize verdiği telefonla internete gireriz diyorduk. Ama hiç sinyal aldığı yoktu telefonun. Bu yüzden internete girip ailelerimize bir süre iletişim kuramayacağımızı haber vermek istedik.

Şamanın oğullarından biri biz gelmeden önce kazara şamanın tüfeğiyle vurulmuş. Mermi ağzını sıyırıp geçmiş ama hala açık yarası vardı. Oğlu için antibiyotik ilaç almamızı rica etti. Tekneye atladık. Iquitos’a vardık. Ama tekne akıntıya karşı gittiği için çok geç varmıştık. Hızla alışverişi yaptık. Ailelerimizle konuştuk ve geri döndük.

Köye vardığımızda bir saat geç kalmıştım. Tüm öğrencilerim ise beni bekliyordu. Kendimi çok kötü hissettim. Bu çocukların bir şeyler öğrenebilmek için tek şansı benim. Öğrenmeyi o kadar istiyorlar ki beni bir saat beklemişler. Şehirli bir çocuğun bir saat öğretmenini beklediğini düşünün. Üstelik zorunlu ders bile değil. Sınıfımla daha da yakın bağlar kurmaya başladım.

Ders sonrası eve geri döndük. Akşam 21:00’de Ayahuasca seremonisini yapacaktık. Gergindim. Doğru düzgün bir şey yiyemedim. Kuvvetli bir bitki karışımı içeceğimi biliyordum. Ama ne yaşayacağımı bilmiyordum.

Zaman gelince herkes bir yer yatağına oturdu. Yanımıza kusarsak diye leğenler aldık. Şaman dualarla açılışı yaptı. Sırayla hepimiz Ayahuasca çayından içtik. Tadı iğrençti. Sanki bir avuç sigara yiyor gibiydim. Seremonide ben, Mauro ve şamanın oğlu da vardı. Şamanın da Ayahuasca çayından içmesiyle beklemeye başladık.

Gözlerimi kapattım. Zaten elektrik olmadığı için karanlıkta oturuyorduk. Etkisini beklemeye başladık. Beş dakika. On dakika. On beş dakika. TAK! İnanılmaz şiddetli bir şekilde geldi ilk etkisi. Bir anda aşırı hızlı renkli görüntüler gözümün önünde akmaya başladı. Görüntüleri kontrol edemediğim için kusmaya başladım. Şaman kötü görüntüler görüp gerildiğimi anladı. Bana sakin olmamı söyleyip ritmik şarkısıyla kötü görüntüleri kovmaya başladı.

Vücudumun kontrolünü kaybettim. Bir sürü şey görüyordum. Uzandım. Görüntüler akıyordu. Zaman ve derinlik algımı kaybettim. Şamanın şarkısı bazen sağdan, bazen soldan, bazen ise arkadan geliyordu. Ama aslında şaman sabitti. Oynayan benim algılarımdı.

Tuvalete gitmem gereken o muhteşem an geldi. Ama hiçbir şey görmüyordum. Çok karanlıktı. Çok zor kalkabildim. Bacaklarımı zor kontrol ediyordum. Yeni doğmuş bir ceylan gibi titriyordum. Kalktım, yürümeye başladım. Ama banyodan çok alakasız bir yere yürümüşüm. Kendim bulamayacağımı anladım ve “Tuvalete gitmek istiyorum, biri bana yardım edebilir mi?” dedim. Mauro zar zor kalkıp yanıma geldi. Beni banyoya götürdü.

Artık duyularımı kontrol edebiliyordum. Görüntüleri değiştirebiliyordum. Derinlik algım kısmi olarak geldi. Hala sarhoş gibiydim. Tek büyük sorun banyodan çıkamıyordum. Yatağa gidip uzanmak istiyordum. Ama yatağım çok uzaktaydı. Banyodan çıksam ve tekrar tuvalete gitmem gerekse vücudumu kontrol edebilir miyim hiç emin değildim.

Mauro arada gelip iyi miyim diye soruyordu. Ben iyiyim de alt kısım iptaldi. Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Sonunda çıktım. Mauro’ya sarıldım. “Gökyüzüne bak” dedi. Pasparlak yıldızlar. Ormanın sesi. Doğayla, tüm ormanla, evrenle bütünleşmiştim. Her şeyi duyuyor ve hissediyordum. Asla korkmuyordum.

Kendimi çok sevdiğimi düşündüm o anda. Daha önce hiç düşünmemiştim. Kendimle barışıktım. Hayatımda olduğum yerden mutluydum. O yüzden gördüğüm görüntülerin bir yerinde hep ben vardım. Gülen Hazal. Dans eden Hazal.

Artık yatağa gitmeye hazırdım. Mauro ile el ele yataklarımıza gittik. Çünkü hala sarhoş gibi yürüyorduk. Etkisi biraz azalsa da altı saat geçmesine rağmen beynim ışık hızıyla çalışıyordu. Düşünceler durmadan akıyordu. Şaman seramoniyi bitirmişti. Şarkı söylemiyordu. Benim bu çılgınca akan düşünceleri düzenlemek için müziğe ihtiyacım vardı. Kulaklığımla müzik dinlemeye başladım. Artık yorulmuştum. Altı saattir bu haldeydim. Etkisi geçsin diye beklemekten başka yapacak bir şey yoktu. En sonunda sabaha karşı uykuya daldım. Çok az uyuyabildim ama uyudum.

4. Gün:

Kalktığımda hala boşlukta gibiyim. Etkisi az da olsa devam ediyordu. Şamana diğer seremonileri yapmak istemediğimi söyledim. Hayatımda bir daha tekrar bunu yapacaksam bile biraz zamana ihtiyacım var. Şaman bana deneyimimi sordu. Kötü görüntü hiç görmediğimi, her şeyin güzel geçtiğini söyledim. Ama fiziksel olarak bu kadar etkilenmek hoşuma gitmemişti. Tuvalette durmaktan seramoninin bir kısmını kaçırmıştım.

Şamanla biraz konuştuk. Bir şeyler atıştırdık. Çay yapıp sigarayla içtik. İçi boşaltılıp pamukla dolduran hayvan ölüsü gibiydik. Leş gibiydik. Duş almam gerekiyordu. Ama bu boşluk halinde aşırı mutluyduk. İyi kötü ne varsa dün kusmuştuk hepsini. Hem bedenen hem zihnen. Hala kendime gülüyordum. Tuvalet diye kalkıp tam tersi yöne gitmem. Saatlerce tuvalette kalmam.

Duş aldım. Şimdi daha iyiyim. Sabahtan beri durmadan yağmur yağıyor. Ne de olsa yağmur ormanlarındayız. Ben kalemimden deftere bu satırları yazıyorum. Mauro ise karşı yatakta sakin bir müzik açtı, çizim yapıyor. Bugün de çocuklarla dersim var. Nasıl o kadar yürüyeceğim? Nasıl ders vereceğim? Bilmiyorum. Ama yapacağım.

Öğleden sonra:

Çok zordu. Yirmi dakika yol yürümek, üstüne bir şeyler anlatmak. Hem İspanyolca hem de İngilizce konuşmak. Üstelik ikisi de kendi dilim değilken. Ama zor olsa da yaptım.

Bizim deli Alman kız da geldi. Farklı ama iyi göründüğümü söyledi. Herhalde farklıydım. Kafam hala güzeldi. Dersten sonra Alman arkadaşın kaldığı bota gittik. Köydeki diğer yabancılarla tanıştık. Hepsi güleryüzlü. Sohbet, muhabbet birkaç saat geçirdik. Köyün çocukları ise sahilde top oynayıp derede yüzüyordu. Yavaştan hava kararmaya başladığı için Mauro’yla dönüş yolunu tuttuk.

Şaman hasta oğlunu hasteneye Iquitos’a götürmüştü. Bu gece yoktu. Biz de akşam yemeği yedik, çay içtik. Daha sonra yatakta kitap okuyup uykuya daldım.

5. Gün:

Bugün Marcial’ın (Şaman) aramasıyla uyandık. Oğluna hastanede operasyon yapmışlar. 150 Sol’e ihtiyacı vardı, bizden istiyordu. Biz de bizde para olmadığını söyledik. Yalan değildi. Oğlunun ilacı için cebimizden 50 Sol zaten vermiştik. Benimse param azalıyordu. Bu yüzden Kolombiya’da kesin iş bulmam lazım diye düşünüyorum. Bir yandan Marcial ve çocuklar için üzülüyorum ama elimden bir şey gelmiyor.

Kaldığımız yerin sahibi ise ortada yok. Sebebi ise kendisi Kosta Rika’ya gidiyor. Orada pasaportu da dahil her şeyini çaldırıyor bir hayat kadınına. Bu yüzden bir aydır Peru’ya dönemiyor. Giderken de bu aileye ne para bırakmış ne pul. Şamanın tek geliri seremoni. Müşteri yoksa parası da yok. Beş çocuğu var. Çocuklar neredeyse hiçbir şey yemiyor. Yiyecek alacak paraları bile yok. Aldığımız yemekler ortada kalırsa onlar da yiyor ama biz de kendimize tam on günlük yemek aldık. Onlar yerse biz açız. Bu yüzden yemeğimizi ayrı yerde tutmaya başladık. Ama onlar açken yemek yemek işkence olmaya başladı.

Köydeki çocuklara en azından iki hafta ders vermek istemiştim. Ama bu şartlarda daha fazla burada kalmak istemiyoruz. Dünyanın en kötü şeyi yardıma muhtaç birilerini görüp yardım edememek. Ayrıca bizden para istediğinde hayır dediğimiz için de daha garip bir hal aldı her şey.

Bugün son dersimi yapacağım. Pazar günü Iquitos’a gidip Leticia‘ya giden bir gemi bulmaya çalışacağız. Cuma ve Cumartesi günü de köyün etrafını gezeriz dedik.

Devam edecek…

Day 1

Because of the floods, it became impossible to take a bus to Pucallpa. We did not want to wait around for the roads to clear, so we decided to book a flight to Iquitos instead. The flight was scheduled for very early in the morning. To save time, we checked out of our hostel and went to the airport to sleep there overnight.

Just as we were about to board, the staff called Mauro and told him there was an issue with his camping stove. Since there was not enough time to resolve it before takeoff, Mauro had to stay behind and catch the next flight. This meant I was heading to the Amazon alone!

I planned to wait for him at the airport in Iquitos. When I arrived, I met a contact who was supposed to give us a cell phone so we could stay connected to the internet. We waited for Mauro together, and I managed to sleep for about two hours while I waited for his plane to land.

After Mauro finally arrived, we took a mototaxi to the port, where we would catch a boat to the village. The port is located near a busy marketplace where everything felt new and exotic. The only fruit I recognized there was the banana! All the other fruits and vegetables were from deep in the jungle. There was also a lot of interesting street food, like crocodile meat and a strange fruit eaten with salt. We were hungry, so we found something to eat while we waited for our boat.

Near the port, many children were playing and swimming in the river. They looked so happy. I thought to myself that most people back home wouldn’t even put their feet in that water! These kids might not have many material things, but in a way, they actually have everything they need.

We eventually boarded the boat and said goodbye to the contact who had welcomed us. As we traveled toward the village, we followed the winding path of the Amazon River. We were heading to a healing center called La Luna del Amazonas in the heart of the jungle. The owner is from Sweden, but a local shaman is responsible for the place. There are small houses for the clients to stay in, a large main house in the center, and a temple dedicated to Ayahuasca ceremonies. Since construction is still ongoing, we plan to stay here for two weeks. During this time, I will be teaching English to the village children. We will be living in the main house with the shaman and his children.

After two hours on the boat, we arrived at a village called Santa Maria. From there, we had to walk twenty minutes deep into the jungle. My friend Nadège, whom I worked with at a hostel in Córdoba, Argentina, had stayed here before and gave me directions to find the place. We grabbed our heavy backpacks and started walking. The villagers who saw us coming approached to say hello. My friend had already told them I was coming as the new English teacher, so everyone was very happy to see us.

We headed into the forest and soon found ourselves in the middle of the rainforest. An Argentine, a Turk, and two giant backpacks! Everyone we passed on the road greeted us. The path was difficult to walk; since it rains constantly, there were small lagoons on the road and everything was very muddy. There were so many mosquitoes that within ten minutes, I had been bitten a thousand times.

Just as we were about to arrive, Mauro fell down while we were crossing a small lake. Everything he had got soaked, including his passport. I helped him get across, and five minutes later, we finally reached the center.

The shaman welcomed us warmly; he had already known we were coming. We entered the main house, which is a large, traditional structure. The beds are laid out on the floor with mosquito nets hanging above them. There is no electricity in the house, and the bathroom and shower are located outside. However, we do have a kitchen and running water.

After chatting for a while, we were ready for bed. One of the beds was available for us. We decided to wait until tomorrow to take a shower since it was pitch black outside. Once we were under the mosquito net, we spent some time killing the ones that had managed to get inside with us. We fell asleep in a matter of seconds.

Day 2

I woke up at 9:00 AM, took a shower, and immediately applied mosquito repellent. But even in the short time it took to get dressed, they had already bitten me again! I needed to wash my clothes, so I asked the shaman’s children for water. They showed me where to go, and I washed everything by hand and hung them up to dry.

By then, I was starting to feel unwell. My throat was sore, and I felt a bit dizzy. I took some medicine I had brought with me, but the shaman noticed something was wrong. He asked to see how I was feeling, so I sat down in front of him. He applied a fragrant oil to my head and took out a whisk made of leaves. He began to sing a traditional song while lightly tapping my head with the leaves.

When he finished the treatment, he told me that I was deeply exhausted from my travels. He said I would need eight treatments like that one, along with four Ayahuasca ceremonies. One of our main reasons for coming here was to experience Ayahuasca, but I never expected it to be prescribed as a necessity for my health! He decided we would perform the first ceremony later that day.

I realized the shaman was right. After traveling for six months straight, I was exhausted. I told my family the same thing; even when you are having the time of your life, traveling without a real break is tiring for both the mind and the body. Still, I am not stopping. I will keep going!

Later that day, I went to meet my students for my first class, and Mauro came along too. We held the class in an open area near where the boats dock. On our way, we met a high-energy German girl who asked if she could join us. She was a traveler staying in the village, probably bored of being alone and looking to improve her Spanish.

We decided to wait until Day 3 for the ceremony. We wanted to build trust with the shaman and get used to our new surroundings first. By 20:00, we were already in bed. Without electricity, sleeping is really the only thing to do when it gets dark, plus, we were still recovering from the journey.

Day 3 

I woke up feeling much better. We tried to find food in the village, but the floods had left the market empty. Before my class, we decided to head back to Iquitos. We also needed to let our families know we would be offline for ten days, as the cell phone we were given wouldn’t connect to the internet.

Before we left, the shaman asked us for a favor. One of his sons had been shot in the mouth before we arrived; the wound wasn’t large, but he still needed medicine. We took the boat to Iquitos, but since we arrived late, we had to rush through our shopping and family calls before catching the boat back.

I arrived back at the village an hour late for my class, but all my students were still there waiting for me. I am their only chance to learn English, and they are so eager. Imagine a city kid waiting an hour for a class that isn’t even mandatory! I felt terrible for being late, but so happy to see the connection we were already building.

The Ceremony 

After class, we went home to prepare for the 21:00 ceremony. I was nervous and couldn’t eat much. I knew I was about to experience something powerful, but I had no idea what was actually coming.

We formed a circle around the shaman, each sitting on a bed. We kept small basins nearby in case we needed to vomit. After the shaman opened the ceremony with a prayer, we drank the Ayahuasca one by one. The taste was disgusting—it felt like eating a handful of old cigarettes.

We sat in total darkness. Five minutes passed, then ten, then fifteen. BOOM. The effect hit me like a bomb. I began seeing a rush of fast, colorful images that were so close I couldn’t control them. I puked almost immediately. The shaman realized I was seeing “bad” images, so he began singing to me to help clear them away. He told me to stay calm.

I lost all control over my body. As I lay down, images flowed past me, and I lost all sense of time and depth. I could hear the shaman’s singing coming from every direction, behind me, to the left, to the right, even though he never moved from his spot.

When I had to go to the bathroom, it was a disaster. It was pitch black and I had lost my ability to see clearly. My legs were shaking like a newborn puppy’s. I started walking in the wrong direction and realized I would never find it alone. I cried out, “Somebody help me, I have to go to the bathroom!” Mauro came to my rescue and led me there.

Eventually, I started to regain control of my senses. I could play with the images and change them. I was still “drunk,” but I spent what felt like hours in the bathroom, terrified that if I left, I wouldn’t be able to control my body. Mauro kept checking on me, asking if I was okay. I told him, “Yeah, I’m okay… but my body isn’t!” 😂

When I finally came out, I hugged Mauro. He told me to look at the sky. The stars were shining, and the sounds of the jungle were everywhere. I felt completely at one with the universe and nature. In that moment, I realized I loved myself so much. I had never felt that way before. I kept seeing images of myself: a smiling Hazal, a dancing Hazal.

Mauro and I walked back to our beds hand-in-hand, still stumbling. Even after the shaman finished his four-hour ceremony, my thoughts were still racing. I put on my earphones and listened to music for three more hours to calm my mind. Finally, as morning approached, I fell asleep.

Day 4

When I woke up, I felt as if I were still flying. The main effects had mostly faded, but the experience was still lingering in my mind. I told the shaman that I didn’t want to do the other ceremonies just yet. I explained that while I only saw beautiful images and never felt scared, the physical toll was just too much. Plus, I had missed a good portion of the ceremony because I was stuck in the bathroom!

We sat with the shaman for a while, chatting, eating light snacks, drinking tea, and smoking. We felt like stuffed animals, motionless and drained, yet I felt a strange sense of empty happiness. I was so stinky from the night before that I finally took a shower, which made me feel much more human. Mauro and I couldn’t stop laughing about the night; remembering how I hit my head on the wall and got lost looking for the bathroom while I was high seemed so funny now.

It was raining again, but since we were in a rainforest, that was only natural. I spent some time writing while Mauro drew in his bed with some slow, relaxing music playing. I had a class to teach later, and honestly, I had no idea how I would manage it. But I knew I had to do it.

The Afternoon 

It was incredibly difficult. Walking twenty minutes through the mud and then teaching English and Spanish—neither of which is my mother tongue—really tested me. My crazy German friend joined the class and told me I looked different, but in a good way. I certainly felt different; I was still floating! After class, we went to the boat where she was staying and met some other travelers. They were very friendly, and we enjoyed their company until it started to get dark. Since the shaman had taken his son to the hospital in Iquitos, the house was quiet when we returned. We ate a light dinner and went straight to sleep.

Today, we were woken up by Marcial, the shaman. His son had his operation at the hospital, but Marcial needed 150 Sol to cover the cost and asked us for the money. We had to tell him that we couldn’t pay it. It wasn’t a lie. We had already spent 50 Sol on medicine for him, and my savings are lower than ever. Since I am already planning to find a job in Colombia to keep going, I am far from a rich tourist. I feel deeply sad for Marcial and the children, but I simply cannot afford to help them more than I already have.

The situation here is complicated. The Swedish owner of the center went to Costa Rica, where he was robbed and lost his passport. Now, he is stuck there for a month. Before he left, he didn’t leave any money for the family. Their only income comes from the Ayahuasca ceremonies, so if there are no clients, there is no money. Marcial has five children, and they are eating so little. They don’t have enough money for food, so if we leave our supplies out, they eat them. We only bought enough food to last us ten days, so we have started hiding it. It feels like torture; I hate eating while knowing they are hungry, but I know I will go hungry myself if I don’t.

I originally wanted to stay for two weeks to teach the children, but we cannot stay in this environment any longer. There is nothing worse than seeing people in need and being unable to help. Things have also become quite awkward since we had to say no to Marcial’s request for money.

I will give my final class today. We plan to head back to Iquitos on Sunday to find a ship going to Leticia. We also want to explore some of the other nearby villages before we leave the area.

To be continued…