For English, please look below!

6. Gün:

Yarın ayrılmaya karar verdik. Bir gün daha beklemek istemedik. Dün çocuklarla son dersimi verdim. Bugün sabahtan kalkıp kahvaltı yaptık. Kaldığımız köyün bir kısmında yaşayan vahşi maymunlar var. Biz de onların olduğu bölgeye gitmek istiyorduk. Öğlen yola düştük ve ormanda maymunların yaşadığı bölgeye gittik.

Bizi Pepe adında bir maymun karşıladı. Maymunlar doğal ortamlarında ama onları besleyen köylüler var. Bu yüzden de hepsinin birer adı var. Pepe önce çok arkadaş canlısı olsa daha sonradan aşk ızdıraba dönüşmeye başladı. Önce ellerimden tutup onunla ağaca tırmanmam için ısrar etti. Baktı gelmiyorum bacağıma sarılıp çılgınlar gibi bağırmaya başladı. Canımı yakmak için değil de beni ikna etmek için bacağımdan da ısırmaya başladı. Canım bak kendine gel elimden kaza çıkacak diyemedim. “Mauro, beni kurtar istersen” diye yakardım. Daha sonra köylü bir çocuk gelip üstüne biraz su dökersek gideceğini söyledi. Maymunlar da kedi gibi sudan hoşlanmıyor herhalde. Biraz suyun yardımıyla çılgın Pepe’den kurtulduk ve koşarak uzaklaştık. Kusura bakma Pepe!

Daha sonra Alman arkadaşımızın kaldığı tekneye gittik. Tekne Brezilyalı bir çocuğa ait aslında. Kendi yaptığı bu ev gibi tekneyle Brezilya’dan yola çıkıyor ve tüm Amazonları bu tekne ile dolaşıyor. Her zaman dediğim gibi yeter ki gezmek isteyin, kendinize binlerce yol bulabilirsiniz. Arkadaşların Iquitos’a alışverişe gittiğini biliyorduk ama teknede biraz dinlenip derede yüzmek için tekneye gittik. Biraz dinlenip öğle yemeğimizi yedik. Daha sonra hava bozmaya başladığı için eve geri döndük. Çantalarımızı topladık. Yarın erkenden Iquitos yolunu tutacağız. Daha sonra da Leticia’ya giden bir gemi bulmaya çalışacağız.

7. Gün:

Sabah erkenden kalkıp kahvaltı yaptık. Çantalarımız zaten hazırdı. Son hazırlıkları yaptık. Ev halkına veda ettik ve yola düştük. Limana varınca Alman arkadaşın kaldığı tekneye uğrayıp onlarla vedalaştık.

Iquitos’a giden tekneye atladık. Leticia’ya giden gemide ihtiyacımız olacak diye tuvalet kağıdı aldık. Zira bizimkileri köydeki evde kullanıp bitirmiştik. Iquistos’a varınca mototaksiye atlayıp Leticia gemilerinin kalktığı limana gitmek istediğimizi söyledik. Iquitos’un karayolu olmadığı için tek ulaşım yolu gemi veya uçak. Dolayısıyla şehirde 3 tane liman bulunuyor. Birisi yolcu gemilerinin kalktığı liman. Birisi balıkçıların kalktığı. Diğeri ise hem balıkçı hem de kargo gemilerinin kalktığı liman. Gemi ile Kolombiya veya Peru’nun güneyine doğru yol almak istiyorsanız sonuncu limanı seçmeniz gerekiyor. Yolcu limanından da gemiye binebilirsiniz ama bu gemiler çok daha pahalı. Puerto Pesqueros limanından kalkan gemiler teorik olarak kargo gemileri. Ama en üst iki katını yolculara ayırıyorlar. Bu katlardan birine hamağınızı kuruyorsunuz ve hamakta uyuyarak yolculuğunuzu yapıyorsunuz. Ayrıca yolculuk boyunca 3 öğün yemeğinizi de veriyorlar.

Limana vardığımızda şansımıza aynı gün saat 19:30’da Leticia’ya yola çıkan gemi bulduk. Bilet kişi başı 50 Sol. Kendi hamağınızı kendiniz getirmeniz lazım. Ama gemiden de almanız mümkün. Tabii ki her şeyde olduğu gibi hamak alırken de yapabildiğiniz kadar pazarlık yapın. Biz hamaklar için 27.5 Sol ödedik. Hamaklarımızı kurduk.

Geminin kalkmasına daha 6 saat vardı. Bu arada gidip yemek yemeye karar verdik. O esnada kaptanla tanıştık ve giderken çantalarımızı onun kamarasına bırakabileceğimizi söyledi. Teşekkür edip çantaları bıraktık. Tam gitmek üzereydik ki gemiye yabancı bir çift geldi. Bize kaç para ödediğimizi, hamakları kaça aldığımızı sordular. Biz de onlara tüm bildiklerimizi aktardık.

Daha sonra düşünüp geri döneceklerini söylediler. Biz de şehir merkezine gidip güzelce karnımızı doyurduk. İnternete girip ailelerimize köyden erken ayrıldığımızı ve gemiyle Kolombiya’ya gittiğimizi haber verdik. Benden 15 gün haber alamayacağını hayal eden annem mutluluktan havalara uçtu. Ailemle konuşmak bana da çok iyi gelmişti. Özellikle ormanda geçen bu garip günlerden sonra rahatlamıştım.

Vakit yaklaştığı için limana geri döndük. Yolda bize soru soran çifte denk geldik. Onlar da gelmeye karar vermişti. Hamaklarını da bizim yanımıza kurdular. Ayrıca yanlarına başka yabancı gezginler gelip hamak attı. Bir anda gringo topluluğu olduk. Büyük çantalarımızı hamaklarımızın altına koyduk. Küçük çantalarımıza ise değerli eşyalarımızı koyduk. Gece küçük çantalarımıza sarılıp uyuyacağız. Çünkü bu gemilerde hırsızlık çok oluyor, özellikle yabancıysan ilk seni buluyorlar.

Sonunda vakit geldi ve gemi yola çıktı. Bugün akşam yemeği verirler diye bekliyorduk. Kek gibi saat 22:00’ye kadar bekleyince umudumuzu kaybettik ve aşağıdaki kantin bozması yerden yemek aldık. Geminin terasında yemeğimizi yedik, sigaramızı içtik. Şimdi de çantalara sarılıp uyumak için hamaklara yollanıyoruz.

8. Gün:

Sabah 6:30’da kahvaltının gelmesiyle uyandık. Tahıllı süt, iki somun tereyağlı ekmek. Kahvaltımızı yaptık. Nerede olduğumuza baktık. Yolu yarılamıştık. Yarın sabahtan muhtemelen varmış olacağız. Gemi Peru’nun sınır şehri Santa Rosa‘ya kadar gidiyor. Santa Rosa’nın karşısı, yani nehrin diğer yakası ise Leticia, Kolombiya. Bu yüzden Santa Rosa’ya vardığımızda Leticia’ya geçmek için minik bir tekne bulmamız gerekecek.

Öğleden sonra:

Günü neredeyse bitirmek üzereyiz. Gemi gün boyunca mal bırakmak için Amazonlar’daki köylerde durdu. Her durduğu yerde ise köyün yerlileri gemiye çıkıp yolculara çerez, kek, dondurma satmaya çalışıyordu. Biz de gemide aşırı sıkıldığımız için hepsinden birer bir şey aldık. Hamaklarda sallanıp aldıklarımızı yedik.

Öğlen yemeğimiz geldi. Pilav, bir tavuk butu, iki çeşit sos. Tavuğumu Avustralyalı bir çocuğa verdim. Eskiden etin değdiği şeyi yemezdim. Bu yolda aç kalmamak için ne yediğime hiç bakmaz oldum.

Hava gün boyu aşırı sıcaktı. Öğlen sıcaktan bayılıp hepimiz şekerleme yaptık. Ama çok sıcak olduğu için terlemekten uyandım bir saat sonra. Kaldığımız katın üstü teras. Doğal olarak güneş çıkınca direkt tepemizdeymiş gibi oluyor. O yüzden gün boyunca yemek yeme, terleme, terasa çıkıp serinlemeye çalışma, tekrar aşağı inme, biraz daha yemek yeme gibi bir döngüye girdik. Ama hamaklardan izlediğimiz manzara, uğradığımız tüm köyler çok güzel. Leticia’ya ise bayağı bir yaklaştık. Sanırım yarın sabah erkenden varacağız.

Akşam terasta Mauro ile mate içiyorduk. O esnada akşam yemeğini vermişler. Kimse de terasta biri var mı, bir bakayım haber vereyim dememiş. Hayır, gün boyu yemek yedik. Asla aç değiliz ama o kadar para verdik. O yemek bizim hakkımız. Mutfağa inip yemeğimizi aldık. Almaz olaydık. Patatesli işkembe yemeği yapmışlar, onu da pilav üstüne yapıştırmışlar. İşkembeleri ayıklayana kadar canım çıktı.

Yemeğimizi yedikten hemen sonra bir kasabaya yanaştık. Kaptan burada 2 saat duracağımızı ve istersek gemiden inebileceğimizi söyledi. Biz de 2 gün sonra karaya ayak basmanın heyecanı ile kasabaya gittik. Dondurma alıp meydanda oturduk. (Evet, hala yemeye devam ediyoruz.) Daha sonra çantaları çok boş bırakmak istemediğimiz için gemiye geri döndük. Biraz kitap okuyup eksik blog yazılarımı tamamladım. Gece 01:00 gibi uykuya dalmışım.

9. Gün:

Sabah 06:00’da Santa Rosa’ya vardık. Biz daha gemiden inmeden bir tekneci geldi, bizi kişi başı 6 Sol’den karşıya geçirebileceğini söyledi. Diğer tüm yabancı gezginler de dahil oldu. Adamla anlaştık. Hamakları söktük, eşyaları topladık. Santa Rosa’ya indik ama Peru’dan çıkış yapmamız gerekiyordu. Fakat gümrük ofisi saat 08:00’de açılıyormuş. Dolayısıyla neredeyse 2 saat beklememiz gerekiyordu.

Tekneciye bizi beklemesini söyledik. Kahvaltı yapmak için bir yere gittik. Ofis açılınca sırayla ülkeden çıkış işlemlerimizi yaptık. Peru’da tam 2 ay 1 hafta kalmışım. İşlemler bitince tekneye atladık ve Leticia’ya 10 dakikada vardık. Giriş işlemlerimizi yaptık. Artık resmen Kolombiya’daydım.

Kendimize kalacak bir yer bulduk. Buradan Bogota’ya gitmek için tek şansımız uçak. Çünkü Iquitos’un aksine Letcia’dan gemiyle Kolombiya’nın başka şehrine gidiş şansınız yok. Iquitos gibi karayolu da olmadığı için tek çıkış yolunuz havayolu.

Leticia o kadar küçük ki yürüyerek havaalanına vardık. Sanırım bizim Balıkesir’in otobüs terminalı Leticia’nın havaalanından daha büyük. Şansımıza ertesi güne ucuz bilet bulduk. Öğlen uçuşuyla Bogota’ya gidiyoruz!

10. Gün:

Sabah erkenden kalkıp duş aldık. Kolombiya kahvesi içmek için kendimizi dışarı attık. Bir kahve bağımlısı olarak cennetteyim şu anda. Kendimize küçük bir kahvehane bulup kahvelerimizi içtik. Yine, yeni, yeniden eşyalarımızı toplamak için hostele geri döndük.

Bugün Amazonlar’daki son günüm. Burada yaşadıklarım, deneyimlediğim her şey beni çok etkiledi ve sanırım biraz da değiştirdi. 6 aydır yoldayım. Bu zamana kadar birçok şey deneyimledim. Bazıları beni gerçekten etkiledi. Ama Amazonlar bu konuda zirveyi taşıyor sanırım. Şaman ve ailesi ile yaşadıklarımız, Ayahuasca, o pırıl pırıl çocuklara ders vermem, ne kadar zor bir hayat yaşadıklarını onlarla deneyimlemem… Dünya, gerçekten hiç bildiğimiz gibi bir yer değil, hayal bile edemeyeceğimiz bir sürü farklı hayatlar var. Biz şehirlerde kendi rutinimize gömülmüş giderken ve elimizdekilerden şikayet ederken, bir yerlerde elinde hiçbir şey olmayan ama bizden çok daha mutlu olan insanlar var ve ben hayatımın 10 gününe dahil olup bana bunu gösteren o insanlara çok teşekkür ediyorum. Sizinle tanışma fırsatı bulduğum için çok mutluyum.

Day 6

We decided to leave tomorrow. We didn’t want to wait even one more day. I gave my very last lesson to the kids today, which felt bittersweet. After we woke up and had breakfast, we realized there was one thing we still wanted to do. In certain parts of the forest near our village, there are monkeys living in the wild. We decided to go find them before our departure. Once we finished eating, we hit the road and walked toward the area where the monkeys are known to gather.

Pepe the monkey was there to welcome us. While the monkeys in this area live in the wild, some of the villagers feed them, so they all have names. At first, Pepe was very friendly, but his mood soon shifted and he became quite aggressive. He grabbed my hands and insisted that I climb a tree with him!

When I didn’t accept his offer, he hugged my leg and started to scream, giving me a few “kind” bites as well. I thought to myself, “Okay, my friend, let me make this clear: if you want to convince me to stay, this is definitely not the best way!”

Eventually, a local child came over and told us that if we splashed some water on him, he would leave. We gave it a try, and—ta-da!—it worked. I had no idea that monkeys dislike water just as much as cats do. Pepe finally let go, and we ran away as fast as we could! Sorry, Pepe, but it was nice knowing you.

After our encounter with the monkeys, we headed to the boat where our German friend was staying. The boat actually belongs to a Brazilian man who built it himself and began traveling along the Amazonian rivers. I always say that there are a thousand different ways to explore the world, and he is living proof! They were away in Iquitos doing some shopping when we arrived, so we rested for a while and took a swim in the river. Later, we returned to the house and packed our things. Tomorrow, we head back to Iquitos to find a ship bound for Leticia.

Day 7

We woke up early and had our final breakfast in the village. Our backpacks were already packed and ready to go. We said our goodbyes to the children, and then it was time to leave. Before catching the boat back to Iquitos, we stopped by to visit our German friend one last time to say goodbye.

When we arrived in Iquitos, we caught a mototaxi—also known as a tuktuk—and asked the driver to take us to the port where the ships sail for Leticia. Since there are no highways leading to Iquitos, the only way to reach the city is by air or water. Because of this, the city has three different ports. One is specifically for passengers, while the others are for fishing or cargo ships. However, some cargo ships also carry passengers and are much cheaper than the standard passenger vessels. If you want to travel to Colombia or southern Peru on a budget, you should head to the port we used: Puerto Pesquero. Technically, it is a cargo port, but these ships have two decks for passengers to sleep in hammocks.

Upon arrival, we found a ship scheduled to sail for Leticia at 19:30 that evening. We paid 50 Sol each for our tickets. The ships do not provide hammocks, so you must bring your own. We bought ours right on the ship for 27.50 Sol each. Of course, just like everything else, you have to bargain for the price! The man who sold them to us even helped us set them up.

With six hours left before departure, we decided to find something to eat and call our families. Since we had previously told them we would be in the jungle for two weeks, we wanted to update them on our plans. Before leaving the ship, we met the captain, who kindly allowed us to store our heavy backpacks in his cabin. A foreign couple approached us to ask about ticket prices and journey details, and after helping them out, we headed into the city.

We finally connected with our families to let them know we were heading to Leticia, Colombia. My mom wasn’t expecting my call and was so happy that she was speechless for a moment. After such a tough week in the jungle, hearing her voice was exactly what I needed to feel good again.

We headed back to the ship and ran into the couple we had spoken with earlier. They had decided to join us on this vessel and set up their hammocks right next to ours. Soon, a few more travelers arrived and did the same, forming what felt like a “gringo team.” We stowed our large backpacks under our hammocks, but we made sure to keep our valuables in our smaller bags. Since theft is unfortunately common on these ships—especially for foreigners—we planned to sleep while literally hugging our bags for security.

Finally, we set sail. We were looking forward to dinner since meals are supposed to be included in the ticket price, but we soon learned that they don’t serve food on the first night. Luckily, we had bought some supplies, so we went up to the terrace to eat. Afterward, we settled into our hammocks, bags held tight, and let the movement of the river rock us to sleep.

Day 8

At 06:30, we were woken up for breakfast: a glass of milk with cereal and two rolls of bread with butter. We checked our progress and realized we were already nearly halfway there! If we keep this pace, I think we will arrive at Santa Rosa early tomorrow morning. To get to Leticia, you first have to reach Santa Rosa, which sits on one bank of the river. Leticia is located just across the water on the opposite bank. We will need to find a small boat to ferry us across once we arrive.

We are nearing the end of the day. The ship has been stopping at almost every tiny village along the Amazon. Every time we docked, local vendors would swarm the ship to sell their goods. Since there wasn’t much else to do, we kept buying snacks just to stay busy. We spent the entire day swinging in our hammocks and eating.

When lunch was served, it was a simple meal of rice, chicken, and two sauces. I gave my chicken to an Australian guy who was sitting near us. Interestingly, before this trip, I would never have touched a meal if the rice had even come into contact with meat. However, on this journey, I have started eating whatever is available without overthinking it.

The heat was intense. Because the terrace was directly above our deck, the sun felt incredibly strong, as if there were nothing shielding us at all. To cope with the temperature, we took long naps in the middle of the day. Our routine became very simple: eat, sleep, wake up, and repeat. But honestly, the view from my hammock was perfect, so I really cannot complain. We are getting very close to Leticia now.

Mauro and I were sitting together drinking mate in the evening when dinner was served. Somehow, the staff completely missed us! We had to walk over to the kitchen ourselves and ask for our portions. To be honest, we were already stuffed because we had been eating snacks all day, but we figured that since we had paid for the dinner, we should definitely eat it. It was a bit of a strange meal, but we weren’t expecting a gourmet feast anyway.

After dinner, the ship docked at a small town. The captain announced that we would be staying there for two hours, so we decided to stretch our legs. Even though we had been eating non-stop, we went out and treated ourselves to ice cream as if we hadn’t eaten a thing all day!

However, we soon started to feel uneasy about leaving our bags alone on the ship. We decided to head back early to keep an eye on our belongings. I spent the rest of the night reading and catching up on my blog posts before finally falling asleep around 01:00 AM.

Day 9

We arrived in Santa Rosa at 06:00 AM. Before we even stepped off the ship, a man approached us and offered to take us across to Leticia for 6 Sol each. Along with the other backpackers, we decided to take him up on his offer. However, we first had to visit the immigration office to officially exit Peru. Since the office didn’t open until 08:00, we had two hours to kill, so we found a spot to grab some breakfast. Once the doors opened, we finished our paperwork and boarded the boat to Leticia. After completing the entry documentation for Colombia, I was officially in a new country!

We quickly found a place to stay and started looking into our next move. Interestingly, the only way to get to Bogotá from Leticia is by plane. While you can take ships from Iquitos to various destinations, Leticia doesn’t offer that same river network for long-distance travel, and just like Iquitos, there are no roads leading out of the city.

Leticia is so small that we were able to simply walk to the airport. We discovered that there was a cheap flight available, so we booked our tickets on the spot. Tomorrow afternoon, we are flying to Bogotá!

Day 10

We woke up early and took a shower, feeling refreshed and ready for a new chapter. Our first mission was to find some real Colombian coffee. As someone who is quite addicted to coffee, I felt like I had finally arrived in paradise! We found a charming little coffee shop and enjoyed a peaceful breakfast before heading back to the hostel to pack our things one last time.

Today marks my final day in the Amazon. The things I have lived and experienced here have impressed me deeply and changed me forever. I have been traveling for six months now and have seen so much, but the Amazon is at the very top of my list. My time with the family, the shaman, the ceremony, and witnessing the incredibly hard lives people lead there has stayed with me.

It makes you realize that the world is not always as we know it; there are so many different ways of living that we can’t even imagine from afar. In the cities, we have so much, yet we still find reasons to be unhappy. The people here have almost nothing by “city standards,” yet they seem so much happier and more at peace. I am so grateful to everyone who was part of my life for these ten days. I feel incredibly lucky that I had the chance to know them.