For English, please look below!

Lima’dan Piura‘ya giden otobüse bindim. Yolculuk tam 21 saat sürdü. Aslında Piura’da inecektim. Fakat Lobitos‘a gitmem için son durak Talara‘da inmemi söylediler.

Talara’ya vardığımda ise Lobitos’a giden bir araca binmem gerekiyordu. Ama yağmur dolayısıyla yol kapalıydı. Neyse ki şansıma hostelin sahibi Talara’daydı ve beni hostele götürmek için beklemişti.

Bir arkadaşı cipini kullanacaktık. Tanıştığımızda bayağı şaşırdım. Çünkü Peruluların tipik bir yüzü varken bizim patron bayağı sarışın mavi gözlüydü. Hostelde hiçbir müşterinin olmadığını ama bir sürü gönüllü olduğunu söyledi. Gönüllüler market alışverini beraber yapmaya karar vermişleri, masrafları da eşit bölüşeceklerdi. Lobitos çok sapa bir yerde küçük bir kasaba, burada yemek bile alacak yer yok. O yüzden en yakın kasaba olan Talara’dan yemeklerinizi alıp hostele gitmeniz gerekiyor. Ben kendime az bir yemek almıştım zaten. Ama hostele vardığımızda gönüllülerle konuşup onların yemeğine dahil oldum.

Lobitos, petrol için önce İngilizler tarafından fethediliyor. Uzun süre bu kasabada kalıyorlar. Bölgeye bir sürü yenilik getiriyorlar. Mesela Güney Amerika’nın ilk tren yolu ve sinemasını inşa ediyorlar. Kasabadaki evlerin hepsi İngiliz tarzı tek katlı, verandalı. İngilizler gidince Perulular burayı askeri alan haline getiriyor. Lobitos, hala orduya ait. Fakat artık burayı terk etmişler, yani artık aktif olarak kullanmıyorlar. Bu yüzden kasaba terk edilmiş binalarla dolu. İçinde yaşayan insan çok az. Bizim hostel de bu eski askeri alanlardan birinin içinde. Buradaki eski binaların bir kısmını tamir edip bu sörf hostelini inşa etmişler. Ama yine etrafı diğer terk edilmiş binalarla çevirişi, acayip değişik bir yer. Denizin beş yüz metre ilerisinde ve etrafında başka hiçbir şey yok. Bayağı kendinizi hiçliğin ortasında hissediyorsunuz burada.

Ben gelmeden önce resim yaptığımı söylemiştim. Gönüllülerden bir arkadaş Mauro da mimar çıktı. Patron da bizden bir duvar resmi yapmamızı istedi. Girişte kocaman bir resim zaten vardı  ama tasarımı artık sevmediği için değiştirmemizi istiyordu. Yola çıktığımdan beri zaten resim üstüne bir şey yapmak istiyordum. O yüzden bu teklifi alınca aşırı mutlu oldum. Tuvalet temizlemek, çarşaf sermek yoktu. Ortak bir tasarım yapıp tüm gün resim yapacaktık.

Hostel, eski bir askeri alanda yer aldığı ve sörf hosteli olduğu için patron bu iki temayı kullanarak bir şey tasarlamamızı istendi. Biz de sörf tahtaları fırlatan tanklar tasarladık. Tankların bulunduğu alanı geceye, sörfçülerin denize iniş yaptığı alanı gündüze boyadık. Sağı ve solu kamuflaj deseniyle ortadan böldük. Önceki tasarımı kapatmak için iki kat beyaza boyamamız gerekti. Daha sonra ise tasarımımızı yapmaya başladık.

Mauro ile çalıştığım için çok mutluydum. Çünkü hem çok iyi anlaşıyorduk hem de birbirimizi iyi destekliyorduk. Biriyle tasarım yapmak kolay değildir. Bir yorum yaparsınız, alınır. Ama biz sürekli birbirimize sorduk, fikir aldık. Birbirimizin yorumlarından da hiç gücenmedik.

İş güzel gidiyordu da hostelde kalmak zordu. Çünkü yağmur sezonundaydık ve hostel karasinek ve sivrisinek kaynıyordu. Sabah karasinekler yemeğinizi yemesin diye ayakta yemeniz, sivrisinekler ısırmasın diye sürekli koruyucu sıkmanız gerekiyordu. Özellikle resim yaparken sürekli konan karasineklerle savaş halindeydik.

Üstüne üstlük yağmurdan dolayı yol kapalıydı ve tankerle su Talara’dan geldiği için günlerce susuz kaldığımız oluyordu. Banyoya gittikten sonra su dökmek için okyanusa gidip kovayla su taşımak gerekiyordu. Her gün duş niyetine denize gidiyorduk. Ama bu sefer de sürekli tuzlu olarak dolanıyorduk. Güya internetimiz vardı. Ama dünyanın en yavaş internetiydi ve odalarda çekmiyordu.

Yemeğimiz bitince bir grup kendini feda edip Talara’ya gitti. Ama toplu alışveriş yapıp onca şey taşıyınca isyan etmişlerdi. Çoğu gönüllü çok az süre kalıp kaçtı. Biz ise resmi bitirmeden gidemiyorduk. Üstelik sürekli yer değiştirmekten yorulmuştum ve biraz daha burada kalıp dinlenmek istiyordum. Ama son günler artık ben de isyanın eşiğine geldim.

Lobitos, sörf yapıyorsanız harika bir yer. Çünkü inanılmaz büyük ve güzel dalgaları var. Hatta o kadar büyük ki bir gün kendimi dalgalardan zor kurtardım. Az daha boğuluyordum. 😁 Denizin direkt dibinde olmak da harika. Bir gün tüm gece içip gecenin sonunda koşarak çırılçıplak denize girdik mesela. Ay ışığıyla yarım saat denizde durduk, dalgalarla bütün olduk. Lobitos’ta sayamayacağım kadar güzel deneyimler edindim. Çok güzel bir arkadaş grubu edindim. Ama bu şartlarda kalmak çok zorlayıcı oldu ve hepimiz sonunda isyan ettik.

Resmi bitirmemize yakın Mauro’ya “iki gün içinde biz de bitirelim ve gidelim” dedim. Son günlerde ışık hızıyla kalan detayları yaptık ve resmi bitirdik.

Benim planım Cusco’ya devam etmekti. Ama bundan önce Trujillo’ya gidip hep beraber biraz kalmaya karar verdik. Son günlerde hep beraber dayandığımız bu travmatik yaşam koşullarını unutmak için bir şey yapmamız gerekiyordu. Ondan sonra ben Cusco’ya giden bir otobüse atlamak için Lima’ya geri gidecektim. Mauro’yla Talara’dan Piura’ya gittik. Trujillo için gece otobüsüne atladık. Bizi yine hiç tahmin etmediğimiz şeyler bekliyordu.

I took a bus from Lima to Piura. The trip took 21 hours. I was supposed to get off in Piura, but they told me I had to get off in Talara to reach Lobitos. When I arrived in Talara, the road to Lobitos was closed. Luckily, the hostel owner was there waiting for me and took me to the hostel.

A friend of his was going to drive us there in his jeep. I was surprised when we met because my boss didn’t look like a typical Peruvian — he was blonde with blue eyes. Later, I learned his family came from Spain. He told me there were no guests at the hostel, only a group of volunteers. He was carrying food for them. In Lobitos, there isn’t a place to buy food, so you have to stock up in Talara. The volunteers decided to buy all the food together and share the expenses. I had already bought food for myself but later joined them.

Lobitos was once conquered by the English because of its rich petroleum resources. The English stayed here for years. They even built the first cinema and railway in South America. They designed the entire town with English-style houses. When the Peruvians took over, they used the town for military purposes. Lobitos still officially belongs to the Peruvian army, but they no longer use it. As a result, many buildings are abandoned.

The town has a very small population. Our hostel was located in one of the former military areas. Some buildings have been restored, but there are still many abandoned structures nearby. The hostel is right by the ocean with nothing else around, so you really feel like you’re in the middle of nowhere.

I mentioned before I came here that I paint. There was another friend named Mauro who is an architect. Our boss asked us to create a mural on a wall. There was a huge painting at the entrance of the hostel, but he didn’t like it and wanted it replaced. I had always wanted to do some painting during my journey, so I was really happy to finally get the chance. I’d much rather paint than clean bathrooms. We planned to design something new and spend the day painting.

Since the hostel was in a former military area but now a surfing hostel, he wanted us to design something reflecting both themes. So we came up with a design of tanks shooting surfers at night and surfers arriving in the morning to catch the waves. We had to paint the wall white twice to cover the old mural before we could start.

I was really happy to be working with Mauro because we got along very well and supported each other. Designing something with someone else isn’t always easy. You comment on their work, and they might misunderstand it. But we always asked each other’s opinions and never took offense at the other’s feedback.

Everything was perfect about the work, but staying at the hostel was tough. It was rainy season, so the town was full of mosquitoes and flies. We had to eat quickly or the flies would cover the food. We had to use mosquito repellent all the time. Especially while painting, we were constantly fighting off flies.

Because of the rain, the road was often closed. We got our water from Talara, so when the road was shut, there was no water in the showers or toilets. Every time we used the bathroom, we had to carry water from the ocean. We ended up going to the beach to shower, but we stayed salty all the time. On top of that, the internet was the slowest I’ve ever experienced.

When we ran out of food, some of the volunteers volunteered to go buy supplies in Talara. They were exhausted when they came back. Most of the volunteers left earlier than they had planned. We still had to finish the painting. I was also too tired to move to another place before coming here. I had hoped this would be my resting spot, but even for me, the last days were really tough.

Lobitos is a paradise if you surf. The waves are huge and perfectly shaped. But they are so big that I almost drowned once. It was amazing to be so close to the ocean. One night, we drank a lot and went to the ocean naked under the full moon. I had many great experiences in Lobitos and made a wonderful group of friends. But even so, staying there was very challenging.

As we neared the end of our painting, I told Mauro we should finish it in two days and leave Lobitos. We completed the final details quickly in those last days.

My plan was to go to Cusco, but we decided to stay in Trujillo for a while. Later, I planned to return to Lima to catch a bus to Cusco. From Talara, we went to Piura and then took a bus to Trujillo. We were about to experience many things there that we didn’t expect.