For English, please look below!

Ah Medellín, vah Medellín! Şimdi gözlerinizi kapatın ve şu zamana kadar bulunduğunuz en çılgın şehri düşünün. Açın gözlerinizi. İşte Medellín o düşündüğünüz şehrin tam 10 katı çılgınlıkta. Buraya daha ayak basmadan kesin kendimi kaybederim ben burada diye düşünüyordum. Nitekim de öyle oldu.

Medellín ile tanışmam Jardín’de kaldığım döneme denk geliyor. 3 hafta kasabada kalınca “Yeter artık, dans etmek istiyorum, şehir görmek istiyorum!” diye isyana girdim ve ertesi gün otobüse atlayıp Medellín’e ayak bastım. E zaten daha ayak basmadan niyetim barlardan barlara geçmekti. Şehre varınca da farklı bir şey olmadı. Bu arada aynı gün de Mauro’cuğum Medellín’e geldi. Planımız onunla beraber bu şehri keşfe çıkmaktı. O Medellín’de Paula’nın arkadaşında kalmaya başladı. Evde yer olmadığı için ben de yakın bir hostelde kalmaya karar verdim. Kaldığım hostel ise bizim tüm gönüllülerin Medellín’e gidince kaldığı ev gibi bir hostel. Ev gibi diyorum. Sadece küçük olduğu için değil. Hem sahibinin benimle yaşıt olması, hem kalan herkesin rahat olması hem de gerçekten kendinizi evde hissetmeniz burayı ev haline getiriyor.

Kaldığımız bölge Laureles idi. Fakat aslında Medellín’nin en turistik semti Poblado. Şehir merkezi de Poblado’ya iki metro durağı kadar uzaklıkta. Bizim kaldığımız yer daha çok yerel insanların kaldığı, turistik olmayan bir alan. Bu yüzden daha güzel, az yozlaşmış ve daha güvenli.

Kendi maceralarıma başlamadan önce minik bir Medellín tanıtım turuna davet ediyorum sizi. Medellín, Narcos gibi dizilerde izleyip bildiğinizi sandığınız bir şehir. Öyle ki Medellín’de yer bildirimi yaptığım anda “Kızım sen manyak mısın? Ne yapıyorsun orada?” diye mesajlar aldım. Arkadaşlar sakin! Medellín, sizin o dizide izlediğiniz gibi bir yer değil artık. Escobar öleli seneler oldu. Sokaklar sakin. Güney Amerika’nın her şehrinde bir kenar mahalle vardır. Ama nasıl ki İstanbul’da yaşarken Tarlabaşı’na gitmiyorsam, burada da gezerken tehlikeli semtlerden uzak duruyorum. Daha turistik veya zengin halkın kaldığı yerlerde takılıyorum.

Her şehirde deliler gibi müze gezerim, bilirsiniz. Fakat Medellín’de her ne kadar müze bolluğu olsa da Medellín’i Medellín yapan gece hayatı olduğu için müzelere kendimi boğmadım. İlk günü akşam vardım. Mauro ile kısaca görüşmeyi düşünüyordum. Ama deliler gibi yağmur yağdığı için ertesi gün buluşmaya karar verdik. Ben ise hosteldeki arkadaşlarla salsa gecesi yapan bir bara gittim. Sabaha kadar dans ettim. Bu arada Peru’da beraber çalıştığım bir diğer gönüllü Lenard’ı bar girişinde gördüm. Gerçekten dünya küçük dostlar!

Ertesi gün sabahtan Mauro ve evinde kaldığı tatlış ev sahibi ile buluştum. Öncelikle öğle yemeği yemek için Mercado Del Rio’ya gittik. Medellín’e gelirseniz mutlaka uğrayın buraya. Tüm dünya mutfaklarının olduğu gurme bir alışveriş merkezi. Karnımızı doyurduktan sonra organik yoğurt dondurmalarımızı aldık ve Modern Sanat Müzesi’ne doğru yola çıktık. Çünkü Mauro da ben de tam bir sanat sevdalısı iki çılgınız hehe. Medellín’de görüp göreceğim de tek müze bu oldu zaten. Modern sanat sevdalısı olmasam da bu müzeyi oldukça sevdim. Çarpıcı ve akılda kalıcı sanat eserleri var.

Buradan ise Atanasio Girardot Spor Kompleksine gittik. Çünkü canım Mauro’cuğum öyle istedi. Ben maç izlemedikçe gidip de stadyum görmenin pek meraklısı değilim açıkçası. Bu yüzden Camp Nou’yu boş boş ziyaret etmek yerine aslanlar gibi gidip maçımı izlemiştim. Ama Mauro mimar olduğu için binalarla değişik bir ilişkisi var. Böyle uzun manasız binaların falan fotoğrafını çekiyor sürekli. O yüzden ona saygı duyup bir şey demedim.

Sporsal aktivitemizi de bitirdikten sonra birer bira içmeye gittik. Bu esnada Travis, Jardin’deki patronlarla anlaşmazlık yaşadığı için “ben bırakıyorum burayı” deyip pılını pırtını topladı ve Medellín’e geldi. Biz biralarımızı yudumlarken, Travis o gün Medellín’de marihuana kullanımını yasallaştırmak için insanların yürüyüş yapacağını ve hosteldekilerle oraya gideceklerini söyledi. Dedim ben de geliyorum, bekleyin. Medellín’deki protestoya katılmak aşırı havalı!

Mauro’ya veda edip hostele gittim. Artık akşam olmuş ve yürüyüş bitmişti ama insanlar meydanlarda oturmuş, cigaralarını içerek protestolarına devam ediyordu. 😄 Biz de kendimize oturacak yer bulmak için oldukça dolaştık. Bu esnada Plaza Botero’dan geçtik. Plaza Botero, Botero’nun heykelleriyle donatılmış bir meydan. Gece olduğu için fotoğraf çekemedim maalesef. Sonunda kendimize bir yer bulup oturduk. Tüm gece sohbet, muhabbet ederek geçirdik.

Son gecemde ise Mauro ve evinde kaldığı arkadaşları ile Poblado’da dışarı çıkmaya karar verdik. Kolombiya’lıların enerjisine hayranım. Beni arabayla hostelden aldılar. Daha ilk dakikada sohbet etmekten hareket edemedik. Hostelin önünde arabanın içinde muhabbet ediyoruz. “Ben dans etmek istiyorum ama” diye gaza getirince mekana gitmek akıllarına geldi. Yine bol bol dans ettiğimiz bir gece oldu. Biraz ayarlar kaçtı. Çünkü zorla 8 aguardiante shot yapmak durumunda kaldım. Aguardiante, anason içeren rakıvari bir Kolombiya içkisi. Tekila gibi shot yapılarak içiliyor. Biz de rakı ile yabancı bayıltma adeti gibi bunlarda da aguardiante ile gringo bayıltma adeti var.

Ertesi gün artık Jardín’e gitme zamanım geldi. İzin günümde gelmiştim buraya çünkü. Travis işi bıraktığı için bir daha onu görmeyeceğimi düşünüyordum. Arkada bağlama sesi ile kendisine veda ettim ve köyüme geri döndüm. Fakat ben döndükten sonra durmadan mesajlaşmalar, aramalar devam etti aramızda. E böyle olmayacak, biz beraber mi gezsek acaba bir süre diye düşünmeye başladık. Ben yine zaten bir gün ayrılacağız, hiç gerek yok bağlanmaya diye düşünüyordum. Ama bir önceki yazımda da dediğim gibi bu sefer derin düşünmemeye ve anı yaşamaya karar verdim. Duvar resmi yaptığım için onu bitirmeden hosteli bırakma imkanım yoktu. O yüzden hayatımdaki en hızlı duvar resmimi yapmaya başladım ve 5 günde hepsini bitirip Medellín’e geri döndüm.

İlk gelişim daha gezme ve dağıtma temalı olsa da ikinci Medellín ziyaretim Travis’le buluşmak içindi. Ama tüm gönüllüler aynı anda işi bıraktığımız için ve herkes aynı hostelde kaldığı için bir anda Jardín ekibinin Medellín buluşması gibi bir şey oldu. Herkes buradan ayrı yönlere gidecekti. O yüzden son bir veda gecesi yapmaya karar verdik. Herkesi kaybettiğimiz, polisin mekanı bastığı muhteşem bir gece oldu! Ama sağ salim paçamızı kurtardık hepsinden.

Biz Travis’le beraber gezelim dedik de nereye gideceğiz, ne yapacağız asla karar veremedik. Gönüllülük işleri baktık, yine kahve bölgesinde olalım dedik. Ama gönlümüze göre bir şey bulamadık veya mesaj attıklarımızdan geri dönüş alamadık. Ben kuzeye devam etmek istiyordum artık. Çünkü planım buradan Karayip kıyısına devam etmekti. Travis’in Kolombiya’yı ikinci ziyaret edişiydi ve ülkede beşinci ayını bitirmişti. Dolayısıyla görmediği yer yok gibiydi. Ama beraber devam edeceksek iki tarafın da mutlu olması için orta yolu bulmamız gerektiğine karar verdik ve kuzeye gitmekte karar kıldık. Onun da dediği olsun diye kendisi Cartagena’dan aşırı nefret ettiği için başlangıç noktasını onun isteğine göre seçtik. Terminale gidip Karayip sahilindeki ilk durağımız Santa Marta’ya giden ilk otobüse atladık.

Not: Medellín’e ikinci gidişimde minik bir Guatapé kaçamağı yaptık. Ama o, bir sonraki yazımda! 😌

Ah, Medellín! Close your eyes and imagine the craziest city you have ever been to. Now open your eyes and multiply that by ten. That is Medellín. I had a feeling I would completely lose myself once I got there, and it turned out to be exactly as I imagined.

My first taste of Medellín actually happened while I was still working in Jardín. After staying in a small town for three weeks, I really wanted to visit a big city just to feel normal again. Even if I am in the most beautiful town in the world, I tend to get bored after a while; I just need the energy of a city. So, I hopped on a bus and headed to Medellín. My main plan was to visit a bunch of bars, and that is exactly what I did.

Coincidentally, my dear friend Mauro also came to Medellín that very same day, so we planned to meet up. He was staying with one of Paula’s friends, but there wasn’t enough room for me, so I decided to find a place nearby. There was a hostel where all my friends from Jardín usually stayed, and it happened to be very close to Mauro’s place. It didn’t really feel like a typical hostel because it was so small. The owner was the same age as me and treated everyone like a friend, so it felt just like staying at home.

The hostel was in a neighborhood called Laureles, which is a normal, non-touristic residential area. The most famous tourist neighborhood in Medellín is Poblado, which is where all the main attractions are. Because the city center is only two metro stations away from there, almost every traveler stays in Poblado. However, where we stayed is the area that locals actually love because it is much safer and quieter.

Before diving into my adventures, I want to clear up a few things about Medellín. It is not the city you see portrayed in Narcos. When I went there, everyone messaged me asking if I was insane. But hey, Escobar is dead! The streets are not that dangerous anymore. Of course, every city has its sketchy areas, but you generally learn where those are and avoid hanging out there. As long as you stick to the main areas and don’t go looking for trouble, you are perfectly safe.

As you know, I usually visit a lot of museums in every city I go to. But in Medellín, I didn’t do that at all because I was completely focused on checking out the nightlife instead. I had originally planned to meet up with Mauro on my very first night, but it was pouring rain, so we decided to push it to the next day. Instead, I went out with some friends from the hostel. We headed to a bar that was hosting a salsa night, and while I was there, I ran into my friend Lenard, whom I had worked with back in Peru! It is absolutely crazy, right? I keep crossing paths with people in entirely different countries, making the whole world feel like one small village!

The next day, I met up with Mauro and the girl he was staying with. We headed over to Mercado del Río for lunch, which is a huge food hall full of restaurants offering all kinds of international cuisines. Afterward, we visited the Modern Art Museum of Medellín, which turned out to be the only museum I actually visited during my entire stay in the city. I really liked it, even though I am not usually a big fan of modern art.

After the museum, we went to see the Atanasio Girardot Sports Complex because Mauro really wanted to check it out. Personally, I never go to stadiums unless I am actually watching a match. Just for that experience, I once went to Camp Nou to see a game. But Mauro is an architect, so he has a completely different relationship with buildings. He is always stopping to take photos of tall, unusual structures, so I just respect his process and tag along.

After checking out the sports complex, we headed out for some beers. In the meantime, Travis had decided to leave Jardín and make his way to Medellín as well. While we were having our drinks, he messaged me to say there was a massive protest to legalize marijuana happening right in the city, and that he and some others were heading over to check it out. I told him I would join them! Even the protests in Medellín have a cool vibe.

By the time I made it back to the hostel and met up with everyone, it was already dark and the actual protest had wrapped up. However, the streets were still completely alive, with crowds of people hanging out and smoking joints in the parks. We spent quite a while walking around trying to find a spot of our own to sit down. Along the way, we passed through Plaza Botero, a famous square filled with the iconic, oversized sculptures by Fernando Botero. I couldn’t capture any photos because of the dark, but we eventually found a good spot and ended up staying out all night.

On my very last night in the city, we decided to go out with Mauro and his flatmates. They came to pick me up right from my hostel. I absolutely love Colombian people; they are just so incredibly friendly. I hopped into the car, and everyone immediately started chatting and laughing with me. We were talking so much that we completely forgot we were still parked right in front of the hostel! Finally, I laughed and said, “Okay guys, we should probably actually go and dance!” That finally reminded them to start driving. We spent the rest of the night dancing and drinking. They kept making me take shots of aguardiente, which is exactly why I ended up hating them just a little bit by the end of the night! 😄

The very next day, I had to head back to Jardín. At the time, I honestly thought I would never see Travis again because he had left his job and was planning to travel in the complete opposite direction. We said our goodbyes with a metaphorically sad soundtrack playing in the background. However, once I was back in town, we just couldn’t stop texting each other. We quickly realized that we actually wanted to travel together and spend more time around one another. Because of that, I rushed to finish my wall painting as fast as humanly possible while he waited for me in Medellín. It was easily the fastest artwork I have ever completed in my life, and as soon as it was done, I headed straight back to Medellín.

While my first visit to the city was all about partying, my second time back was supposed to be about meeting up with him. Coincidentally, all the volunteers from the Jardín hostel ended up leaving at the exact same time, and suddenly everyone was back in Medellín together. We decided to throw one final farewell party to say our goodbyes, and we threw a real party. We actually lost track of a few people, the police ended up showing up to the place where we were hanging out, and it turned into a night straight out of the movie The Hangover. Somehow, we all survived.

As I mentioned, Travis and I had officially decided to travel together, but we had absolutely no clue where we were going or what we were going to do. We looked around for volunteering gigs, but we couldn’t find anything good, and some places just never replied to us. I really wanted to keep heading north. This was actually Travis’s second time in Colombia, and since he had already been living there for five months, there was almost no place he hadn’t already seen. But since we were traveling as a team, we agreed to compromise. We settled on heading to the north, but because he absolutely hates Cartagena, we chose a different spot on the Caribbean coast instead. We headed over to the bus terminal and hopped on a bus bound for Santa Marta.

PS: While I was in Medellín, we also took a side trip to visit Guatapé, but I will save that story for a completely separate blog post!