For English, please look below!

Bir önceki yazımda da dediğim gibi La Paz’a gitmeyi istememin en büyük sebeplerinden biri de Ölüm Yolu‘ydu. Death Road, savaş zamanı Paraguay ordusu tarafından inşa ediliyor. Daha sonra da Bolivya tarafından uzun yıllarca kullanılıyor. Yolun en büyük özelliği, La Paz ve Amazonları birbirine bağlayan yegane yol olması.

Ölüm Yolu denmesinin sebebi ise yıllar boyunca burada birçok trafik kazasının olması. Yol, oldukça dar ve birçok keskin viraja sahip. Ayrıca dik dağların ortasından geçiyor. Yani yol boyunca uçurum kenarından gidiyorsunuz. Eskiden bu yola giren otobüslerin hata payı affedilemez derecede. Çünkü keskin virajları alamayan araçların uçurumdan aşağı yuvarlanması an meselesi. Dolayısıyla Ölüm Yolu’ndan sağ çıkmak mesele.

Ölüm Yolu’nun yerine daha güvenli bir yol inşa ediliyor. Fakat macerasever turistler için orijinal yol korunuyor. La Paz’dan alacağınız turlar ile bisiklet veya yayan olarak bu yolu görmeniz mümkün. Ben bisikletli turu tercih ettim bu macera için. Seçeceğiniz bisiklet tipine göre fiyatlar çok değişiyor. Benim turum 350 Bolivianos ($50) idi. Evet, biraz çok. Ama bir daha mı geleceğim La Paz’a diye kıydım paraya.

Turla sabah erkenden buluşuyorsunuz ve ısınma yapacağınız yere gidiyorsunuz. Herkes kıyafetleri giyiyor, bisikletlere sarılıyor. Sabah başladığınız için hava buz gibi. Eldiven dahi o hızla dağlarda pedallarken pek yardımcı olmuyor. Ölüm Yolu’nun başlancına kadar asfaltta gidince “Aman canım çok kolaymış” diye içimden geçirdim. Asıl iş sonrasındaymış ama.

Yola başlamadan önce minik atıştırmalıklarımızı yedik ve Ölüm Yolu’nun başlangıcına gittik. Giriş parası tur fiyatına dahil değil. Bunu başlamadan ödüyorsunuz. Ödemeyi yaptıktan sonra başladık pedallamaya.

“Ay noluyoruz?” diye içimden geçirdim başlar başlamaz. Yol, inanılmaz taşlı ve toprak. Bisikleti sabit tutmak için oldukça efor harcıyorsunuz. Bir de yol sürekli aşağı doğru gidiyor. Yani pek pedalladığım söylenemez. Daha çok kendi kendine giden ve tekerlekleri kayan bir bisikleti yolda tutup uçurumdan yuvarlanmamaya çalıştım.

Bir de asla sebebini bilmiyorum ama rehberimiz yolu soldan takip etmemizi söyledi. Yani uçurumun dibinden! Yola devam ederken yirmi dakika veya yarım saatte bir durup mola veriyorsunuz ve fotoğraf çekiyorsunuz. Tura fotoğraf ve video çekimi de dahil.

Bu arada yol dümdüz de devam etmiyor. Şelalerin altından da geçiyorsunuz, çukurlara da girip çıkıyorsunuz. Biz yol alırken hava iyice ısındı. Yolun da son etabına geldik. Bunu da halledersek bizi havuzlu bir otelde açık büfe öğle yemeği bekliyordu.

Son etabı pedallarken durup oturmayı düşündüm. Kollarım fren yapmaktan mahvolmuştu. Survivor’da gibiydik. Ama direndim ve yolun sonuna geldim. Yolun bitişini birayla kutladık ve arabaya atlayıp otele geldik. Ben o terle yorgunlukla direkt havuza atladım. Daha sonra ise güzel bir ziyafet çektim.

Ertesi iki gün kollarımı pek kullanamadım ama Ölüm Yolu, inanılmaz bir deneyim oldu benim için. Yıllar geçse de unutmayacağım türden. Hani ileride Survivor’a katılırsam belki o zaman unuturum. 😁

As I mentioned in my other blog post, Death Road was one of the main reasons for me to visit La Paz. Death Road was built by the Paraguayan army during the war, and later it was used for years by Bolivia. The most important thing about the road is that it connects La Paz to the Amazon.

The reason it is called Death Road is that so many traffic accidents occurred there. The road is very narrow and has many sharp curves that pass through the rugged mountains. You are basically riding next to 90-degree cliffs. Because of that, bus drivers did not have any room for mistakes. If they could not turn the corners well, they simply fell. It is not easy to survive a fall from Death Road.

The tour started early in the morning. We met up and headed to the starting point. Since we began so early, it was very cold up in the mountains. We put on our biking gear and grabbed our bikes. We rode until the beginning of Death Road for a smooth warm-up. I was thinking, “This is easy!” But I should have waited before making up my mind.

Before reaching the actual Death Road, we ate some snacks and went to the starting point. The entrance fee was not included in the tour price. So, after paying the fee, we began our journey.

In a few minutes, I was like, “What is happening?” 😱 The road was full of small rocks. I was spending so much energy just trying to go straight. Since we were going downhill, I was essentially trying to control a rolling bike to make sure I did not fall and die.

I do not know why, but our guide said we should stay on the left side. This meant we had to ride near the cliff! Every twenty minutes, we took a break and captured some photos. Photography and video were included in the tour.

The road is in the jungle, which means we went under many waterfalls, got wet, and bounced along on our bikes. As we rode down, the air became much hotter. Finally, we reached the end. At the finish line, a hotel with a pool and an open buffet lunch was waiting for us.

In the final part, I actually thought about giving up. My arms were dying, but I still finished it! We celebrated our victory with a beer and went to the hotel. I jumped into the pool before having a huge lunch. After the tour, I could not use my arms for two days. It was an amazing experience that I will never forget, unless I do something even crazier than this in the future!