For English, please click here!

Valparaíso’dan sonra, La Serena’ya otostopla gitmeye hazırlanmaya başladık. Şehri terk etmek için bir otobüse atladık. Bu kez otostopla daha uzun mesafe yapmamız gerekiyordu, dolayısıyla istediğimiz yere varmamız daha çok zaman alacaktı. Otostop için otoyol kenarına yerleştik ve otostop çekmeye başladık. Beş dakika sonra, dört kişilik bir grup bizim durduğumuz noktaya geldi ve onlar da otostop çekmeye başladılar. Gülmeden edemedim. Dört kişiyle otostop çekmek neredeyse imkansız, bu kadar kalabalıkken bir araba bulmak mümkün değil! Ben böyle düşünürken bir araba önlerinde durdu ve hepsini aldı. DÖRT KİŞİYİ DE! “Hayır ya! Biz daha önce geldik!” diye bağırmak istedim. O kadar sinirlendim ki inanılacak gibi değil.

Otostop çekmeye devam ettim, homurdanarak. Nico beni sakinleştirmeye çalıştı. Neyse ki yarım saat sonra, bir kamyon durdu ve biz de bindik. Şoför, bizi yarı yolda bırakabileceğini söyledi.

Şoförle sohbet etmeye başladık, sürekli bize sevgili olup olmadığımızı soruyordu. İki kişinin arkadaş olup birlikte seyahat edebileceğine bir türlü inanamıyordu. Sonunda, onu mutlu etmek için “Evet, sevgiliyiz” dedim. Cigara içip içmediğimizi sordu, çünkü kendisi direksiyon başındayken bir tane sarmadan gidemediğini söyledi. Ve gerçekten de bir tane yaktı.

O anda, Nico’nun gerildiğini ve bana bakarak “Ölüyor muyuz?” diye düşündüğünü görebiliyordum. Ben ise oldukça sakindim ve gözlerimle ona, “Endişelenme, ölmeyeceğiz!” diyordum. Bir noktada, özel bir konu hakkında İngilizce konuştuk ve şoför ne hakkında konuştuğumuzu sordu. Ondan sonra İngilizce de konuşamaz olduk. Sonunda, bir sorun çıkmadan yarı yola vardık. Şoför, otoyoldan çıktı ve bizi otostop çekmeye devam edebileceğimiz iyi bir noktada bırakacağını söyledi. Kamyon şoförleri genellikle en iyi otostop noktalarını bilir, bu yüzden itiraz etmedim.

Ama bizi bıraktığı yerde, HİÇBİR ŞEY yoktu! Ne araba, ne insan. Bir benzin istasyonu, bir otobüs durağı ve birkaç restoran vardı ama çok az araba geçiyordu. Otostop çekmek için en kötü noktaydı. Bir süre denedik, ama hava geç olmaya başlamıştı, bu yüzden otobüse atlamak zorunda kaldık. La Serena’da rezervasyonumuz vardı ve otoyoldan çok uzaktaydık, bu yüzden oradan çıkmanın tek yolu otobüstü.

La Serena’ya güvenli bir şekilde vardık ve hostelimizi bulduk. Yeni Yılı kutlamak için oradaydık, bu yüzden dedik ki bir parti hosteli seçelim, neden olmasın yani, değil mi? İlk günümüzde, şehri keşfetmek için bisiklet kiraladık. Biraz amele yanığı oldum. Santiago’da terliklerimi kaybettiğim için duşlara sandaletle girmeye başlamıştım. Bisiklet sürerken güneşte yandıktan sonra  ayaklarımda sandaletlerimin izi çıktı. Ayaklarım zebra derisi gibi görünüyordu. Acayipti ama komikti de…

La Serena’de ilk günümüzü bisikletle dolaşarak ve okyanusta yüzerek geçirdik. İnsanlar çoğu zaman okyanusun soğuk ve zor yüzülen bir yer olduğunu söylese de, benim şehrimdeki deniz Türkiye’nin en soğuk denizlerinden biri, bu yüzden ben çok zorlamadım. Ama sıcak denizlere alışkınsanız, okyanus biraz şok edici olabilir.

Büyük dalgaları görmek inanılmaz heyecan vericiydi, ama okyanusta yüzmek havuzda yüzmek gibi değil. Çok daha zor. Tabii ki sörf yapmak için harika, ama yüzmeye çalışmak, dalgalarla savaşıyormuşsunuz gibi hissettiriyor. Okyanusta yapılacak en iyi şey ya sörf yapmak ya da plaja yakın kalmak bence.

La Serena, Şili’nin en eski sömürge şehirlerinden biri. Tarihi nedeniyle şehirde çok sayıda eski bina var. Ama Yeni Yıl arifesi olduğu için şehirde her yer kapalıydı, bu yüzden hiçbir müzeyi ziyaret edemedim. Sadece sokaklarda yürüyüp şehrin mimarisine hayran kalmakla yetindim. 

İkinci günümüzde, Yeni Yıl’ı kutlamak için hazırlıklara başladık. Plan belliydi: 10:30’a kadar iç, gece yarısında plaja git havaifişekleri izle, sabaha kadar hostelde partile. Ve tahmin edebileceğiniz gibi planımıza tam olarak sadık kaldık.

Yeni Yıl kutlamalarından sonra Nico’ya veda ettim. O, Santiago’dan Bogotá’ya gidecekti, benim yolculuğum ise Caldera’ya devam ediyordu.

Hedefim San Pedro de Atacama’ya ulaşmaktı ama orası bulunduğum yerden çok uzakta olduğu için aralarda durmam gerekecekti. La Serena’dan sonra, Atacama Çölü başlıyor ve Peru’ya kadar uzanıyor. Dünyanın en büyük çöllerinden biri. La Serena’dan sonra, kıyı boyunca bulunan şehirlerin çoğu madencilikle geçinen şehirler.

Çünkü çöl, Şili ekonomisinin önemli bir parçası olan madencilik rezervleriyle dolu.

Caldera‘da Couchsurfing’de sadece bir aktif ev sahibi vardı ve o da 60 yaşında deli dolu bir amcaydı. Yaşlı olduğunu düşünebilirsiniz, ama o aslında benden daha çılgın çıktı! Ev sahibim, kaldığım süre boyunca beni arkadaşlarıyla tanıştırdı. Ziyaret ettiğimiz evlerde uzun uzun kaldık, çok güzel sohbetler ettik. Evimden ayrılmasam asla tanışmayacağım bir sürü güzel insanla tanıştım. Caldera’da Bahía Inglesa adında zengin insanların tatil yapmayı tercih ettiği ünlü bir bölge var. Plajları mükemmel. Ev sahibim de buraya yakın olduğu için bol bol bu sahilde zaman geçirme fırsatı buldum.

Caldera’dan sonra, Antofagasta’ya doğru yol aldım.

Antofagasta, Şili’nin ikinci en büyük şehri. Bu yüzden aslında yapılacak birçok şey buluyorsunuz. Antofagasta’da ben iki farklı evde kaldım çünkü ilk ev sahibimin benim kalacağım süre boyunca müsaitliği yoktu. Ama beni bir başka arkadaşına yönlendirdi, dolayısıyla ikinci ev sahibim ben bulmadan hazır gelmiş oldu. Burada geçirdiğim zaman, Atacama Çölü’nün kalbine doğru ilerlemeden önceki son “medeni” yer olacaktı. Belki de bu yüzden Antofagasta’da planladığım süreden biraz daha fazla kaldım. Ayrıca ikinci ev sahibim harika bir aileydi ve beni kendi kızları gibi kabul ettiler. Özellikle evin 70 yaşlarındaki annesi Türk dizilerinin hastası olduğu için hemen kaynaştık. Ev sahibim, profesyonel bir fotoğrafçıydı ve şehirde bir festival düzenleniyordu. O da bu festivalde fotoğrafçı olarak çalışacaktı. Ben de bu bahaneyle onunla festivale giderek uzun bir aradan sonra tiyatro oyunu izledim.

Yolda olmanın en güzel yanı, hayal bile edemeyeceğiniz güzel anlarla karşılaşmak. Seyahatimin önemli anlarını yazmaya çalışıyorum burada mesela, ama arka planda başka bir sürü harika şeyler olmaya devam ediyor. Mesela, Caldera’da kimsenin bilmediği gizli bir doğal havuzda yüzüyorum. Antofagasta’da ise çölün ortasında yetişmiş bir domates yiyorum. Yolda olmak her zaman mükemmel değil, ama yol boyunca yaptığınız bu küçük şeyler, seyahat etmek hakkında her şeyi özel kılıyor. Bu minik deneyimler için minnettar olabilmek. Biz yeter ki bunları görmeyi bilelim.

Bir sonraki yazımda çölde geçen maceramı anlatıyorum! Umarım bana acımazsınız hehe.

After Valparaíso, we prepared ourselves to hitchhike to La Serena. We took a bus out of the city, but this time the distance was longer, and it would take more time to get there. We settled by the highway and started hitchhiking. Five minutes later, a group of four people came to the spot where we were standing and began hitchhiking as well. I couldn’t help but laugh. Hitchhiking with four people is practically impossible—you can’t find a ride like that! Ten minutes later, a car stopped and picked them all up. FOUR PEOPLE! I was like, “Nooooo! We were here first!” I was so angry they stole our lift. It was unbelievable that they even got a ride.

I kept hitchhiking, grumbling under my breath. Nico tried to calm me down, but whatever. After half an hour, a truck stopped for us, and we got in. The driver said he could take us halfway.

We started chatting with him, and he kept asking if we were lovers. He just couldn’t believe that two people could be friends and travel together. Eventually, I gave in and said, “Yes, we’re lovers,” just to make him happy. Then he asked if we smoked weed, saying he couldn’t drive without having a joint. And sure enough, he lit one up.

At that moment, I could see Nico getting nervous, looking at me like, “Are we gonna die?” I was too calm, silently reassuring him with my eyes, “Don’t worry. We won’t die!” At one point, we spoke in English about something private, and the driver asked what we were talking about. To avoid his curiosity, we started communicating with weird body language. Finally, we made it halfway without any incidents. The driver exited the highway and told us he would drop us at a good spot to continue hitchhiking. Truck drivers usually know the best places to stop, so I didn’t argue.

But where he dropped us, there was NOTHING! No cars, no people. There was a gas station, a bus station, and a few restaurants, but hardly any cars were passing by. It was the worst spot to hitchhike. We tried for a bit, but it was getting late, so we decided to take the bus. We had a reservation in La Serena, and we were too far from the highway, so the bus was the only option to get out of there.

We arrived safely in La Serena and found the hostel. Since we were there to celebrate New Year’s Eve, we chose a party hostel—why not, right? On our first day, we rented bikes to explore the city. Hello, weird sunburns! Since I had lost my flip-flops in Santiago, I started taking showers with my sandals on. After that biking day, my feet looked like zebra fur, with weirdly tanned patches.

We went straight to the beach. I was so excited to swim in the ocean for the first time in my life, so I didn’t really care about my new tattoo. Unfortunately, I lost some ink from it. People often say the ocean is so cold and difficult to swim in, but my city has the coldest sea in Turkey, so I didn’t feel it was that bad. However, if you’re used to swimming in warm seas, the ocean can be a shock.

Seeing all the big waves was exciting, but swimming in the ocean isn’t like swimming in a pool. You can surf, of course, but trying to swim feels like you’re fighting the waves. The best thing to do in the ocean is either to surf or stay close to the beach.

So, we spent our first day biking and swimming. La Serena is a colonial city, one of the oldest in Chile. Because of its history, there are a lot of old buildings around the city. However, since it was New Year’s Eve, everything was closed, so I didn’t get a chance to visit any museums. I just walked around and admired the architecture.

On our second day, it was time to celebrate New Year’s Eve. The plan was simple: drink until 10:30 p.m., head to the beach at midnight, and then go back to the hostel to party until morning. And of course, we stuck to the plan perfectly.

After the celebration, I said goodbye to Nico. He was flying from Santiago to Bogotá, while I needed to continue my journey to Caldera.

My goal was to reach San Pedro de Atacama, but the distance was so long, and I wanted to rest in a few cities along the way. After La Serena, the Atacama Desert begins and stretches all the way into Peru. It’s enormous. Beyond this point, most of the cities along the coast are mining cities.

The desert is full of mining reserves, which are a key part of the Chilean economy.

I checked Couchsurfing for hosts in Caldera, and there was only one active host. He was a 60-year-old man. You might think he’s old, but he turned out to be crazier than I am! He invited me to stay at his house. Caldera has a famous area called Bahía Inglesa, a popular vacation spot for rich people. The beaches there are perfect. So, I spent two peaceful days near the sea, hanging out with my host’s friends.

After Caldera, I made my way to Antofagasta.

I switched hosts twice while in Antofagasta. This was the last “civilized” place I would visit before heading into the heart of the Atacama Desert. I ended up staying longer in Antofagasta than I had planned. My second host was a lovely family who treated me like their own daughter. Antofagasta is the second-largest city in Chile, and by coincidence, my host was a photographer. During my stay, there was a festival happening in the city, and he had to take photos at various events, like theater and cinema. I was lucky enough to accompany him to these events, and for the first time in a while, I got to attend a theater play. It made me so incredibly happy!

The best part of being on the road is stumbling upon beautiful moments that you could never have imagined. I’m trying to write about the key moments of my journey, but there are so many wonderful things that happen in between. For example, in Caldera, I swam in a hidden natural pool that no one knows about. In Antofagasta, I ate a tomato that had grown in the desert. Traveling isn’t always perfect, but it’s the little details along the way that make it special. Happiness, in fact, is hidden in those details – if you know how to spot it.

For the grand tale of my desert adventure, stay tuned for the next post. I hope you won’t pity me.