For English, please click here!

Geçtiğimiz cumartesi günü ikinci ülkeme Uruguay’a ayak basmış bulunuyorum. Türkiye’deki arkadaşlarımın çoğu burası gerçekten nasıl bir yer öğrenmek istiyor biliyorum. Ama bu sefer ki yazım şuraya gidin, burada yemek yiyin tarzında olmayacak. Çünkü Montevideo içimdeki turist duyguları canlandırmak yerine daha farklı izlenimler bıraktı bende.

Buenos Aires’ten Colonia Express ile önce gemiyle Colonia şehrine oradan da otobüsle Montevideo‘ya geldim. Yolculuk ortalama 4 saat sürüyor.

Cumartesi günü şehre ayak bastığım için ve tabii ki Latinler gece 3:00’te dışarı çıkıp sabaha kadar takıldığı için yine dışarı çıkıldı, içildi, eğlenildi. Kaldığım evin delikanlısı metal müzik yapıyor. Progresif metal yaptıkları da bir grup var. Bu grupla da yeni bir albüm çıkartmışlar. Geldiğim gün arkadaşlarıyla toplanıp bunu kutlayacaklardı. Yukarıdaki fotoğrafta göreceğiniz üzere gri puftik montumla gruba aşırı uyum sağladım 😂

Bundan bir gün öncesi de Buenos Aires’te geç saate kadar dışarıda olduğum için iki gün üst üste bu tempoyla biraz canım çıktı. Hala enerjilerine alışamadım sanırım. Gece 03:00’te dışarı çıkmak nedir ama ya?

İki gün üst üste uykusuz kalınca pazar günü akşam beşe kadar uyumuşum. Utanıyor muyum? Asla! Bataryamı bir şekilde doldurmam gerekiyordu ☺️

Pazar günümü deli gibi uyuyarak geçirince Pazartesi merkeze gidip gezeyim dedim. Ama sanırım güneşli fotoğraflarıma nazar değdi. Burada hava bayağı bir soğudu. Peru’nun dağlarında giymeyi hayal ettiğim montumu çantamdan çıkartmak zorunda kaldım.

Nerede kaldığımla ilgili minik bir bilgilendirme geçmek istiyorum. Zira anlatacaklarım ile de alakalı. Cerro diye bir semtinde kalıyorum Montevideo’nun. İnanılmaz tatlı bir ailenin yanındayım. Şimdiye kadar otuza yakın gezgine ev sahipliği yapmışlar. Ön ve arka bahçesi olan müstakil bir evdeyim. Cerro’daki evlerin de birçoğu böyle.

Yanında kaldığım aile çok anlayışlı ve sempatik. Hem benim kültürüme ilgililer hem de Uruguay’la ilgili sorularımı bıkmadan cevaplıyorlar. Buenos Aires’liler yani kendi deyişleriyle Porteño’lar biraz Parisli gibiler. Şakayla karışık da olsa hepsi İspanyol aksanıyla konuştuğumu onların aksanın daha güzel olduğunu söylediler. (Okey 😒) Ama Uruguay’da hiç böyle bir şeyle karşılaşmadım. Aksine hepsi çok iyi konuştuğumu söylediler, öyle bir iddiam olmasa da. “Biz İspanyolcayı biraz bozmuşuz zamanla, farklı konuşuyoruz” dediler. (Böyle de, canımı ye.)

Diğer yandan burada Türk dizileri aşırı revaçta. Hepsiyle 1001 Gece ve Muhteşem Yüzyıl muhabbeti yaptım. Halit Ergenç’e inanılmaz bir hayranlık var. (Ciddiyim.)

Pazartesi gününe dönüyorum. Merkeze otobüsle gidecektim ama kaldığım ailenin de o tarafta işi olduğu için beni merkeze kadar bıraktılar. Montevideo’da yapmak istediğim ilk şey 6 – 7 Eylül olaylarında Türkiye’den kaçıp Uruguay’a yerleşen Ermeni ailenin dükkanına uğramaktı. Bir dönem çok paylaşılmıştı, belki hatırlarsınız. Ermeni amcanın Türkiye’yi düşününce hala gözlerinin dolduğunu duymuştum. Ben de bir selam verip karşılıklı kahve içmek istedim kendisiyle. Bir yarım saat de olsa onunla vakit geçirmek güzel olacaktı.

Dükkanın bulunduğu Ciudad Vieja‘ya (Eski Şehir) yönlendim. Dükkanı buldum. İçeri girdiğimde beni elli yaşlarında bir adam karşıladı. Dükkanın sahibiyle görüşmek istediğimi söyledim. Meğersem kendisi oğluymuş ve babası altı ay önce vefat etmiş. O an öylece kaldım. Bir şey diyemedim. Ayaküstü çok kısa konuştuk ve dükkandan gözlerim dolu çıktım.

Daha sonra şehir merkezindeki Plaza Independencia‘ya yürümeye karar verdim. Meydana varınca biraz da burada soluklandım. Daha sonra Monumento Gaucho’dan geçerek Palacio Legislativo‘ya vardım. Burada uzun uğraşlar sonunda kaldığım yere giden otobüsü buldum ve eve döndüm. Bir yere oturmadım. Çünkü hava gerçekten soğumuştu ve keyfim iyice kaçmıştı. İlk günüm sokaklarda gezip insanları izlemekle geçti.

Gelelim Uruguay’daki genel duruma. Marihuanna burada yasal olduğu için sokakta cigarasını içen bir sürü genç görebilirsiniz. Diğer yandan eşcinsel evliliği de yasal. Bu yüzden her yerde LGBTQ bayrakları var.

Koca ülkede sadece üç milyon insan yaşıyor. İstanbul’un beşte biri! Dolayısıyla ne trafik derdi var, ne de bir kaos var. Bu rahatlık insanlara da yansımış durumda. Herkes sıcakkanlı, yardımsever. Bu yüzden Uruguay’ı Uruguay yapan gelişmişliği, yasaları, binaları veya sanatı değil. Uruguay’ı Uruguay yapan dünyanın başka yerinde bulamayacağınız altın gibi insanları.

Buraya gelmek isteyen birçok insan var, biliyorum. Ama sandığınız gibi burası gelişmiş bir Avrupa ülkesi değil. Ne var ki Danimarka’nın insanları kadar mutlular. Acele etmelerini gerektirecek hiçbir şey yok. Bu yüzden de hayatı kaçırmıyorlar, tadını çıkarıyorlar. Herkes elinde matesi kolunda termosu ile dolaşıyor. Zaman burada daha yavaş akıyor. Bu sakinlik de üstünüze kısa sürede yapışıyor.

Bu bloğu yazarken bile o kadar zorlandım ki. Çünkü yarım saat önce bahçede salıncakta yatmış güneşin keyfini çıkarıyordum. Buraya yazı yazmak bile anı kaçırmama sebep oluyormuş gibi rahatsız hissettim. İşte öyle bir yer Uruguay. Çoğu şeyin anlamsız geldiği ama birçok şeyin de anlam bulduğu bir yer.

Olur da yolunuz düşerse buralara turistik amaçlarla değil de kendinizi yeniden başlatmaya gelin. Bırakın zaman aksın ve siz o akıntıyla temizlenin.

Last Saturday, I finally arrived at my second stop: Uruguay. Many of my friends from Turkey have been curious about this country, as it’s quite popular back home due to its liberty and progressive, humanist laws. But unlike my previous posts, this one won’t be a travel guide to Montevideo. Instead, I want to share how this place made me feel, not just as a tourist, but something more.

To get here, I took the Colonia Express ferry from Buenos Aires to Colonia, followed by a bus ride from Colonia to Montevideo. The entire journey took about 4 hours.

Since I arrived on a Saturday, I quickly discovered how much Uruguayans love to party. People here celebrate until morning! My host, who’s a musician (mostly into metal), had plans that night. I learned that he and his friends are part of a progressive metal band called ELARCOS, and they’d just released a new album. Of course, they were celebrating the launch on the very day I arrived in Montevideo.

Naturally, I joined the fun, fitting right in with my stylish “clubbing” grey coat 😂

The night before I arrived in Montevideo, I stayed out late in Buenos Aires as well. So, by Sunday, I was completely wiped out. Let me tell you, I just cannot get used to going out at 03:00 am. 😞 I ended up sleeping until 5:00 pm on Sunday (sorry, not sorry). I needed it!

With my energy finally restored, I was excited to explore the city on Monday. But someone must have gotten jealous because the weather suddenly turned freezing cold. (I know it’s one of you, don’t lie to me! 😜) So, I had to pull my coat out of my backpack. I’d been saving it for the mountains of Peru, but hey, it’s okay… I’m not crying.

Now, a little about where I’m staying because it’s relevant to what I’ll share next. I’m in a neighborhood called Cerro, living with a lovely family. They’ve hosted nearly thirty travelers so far! Their house has a garden, but that’s actually quite common in Cerro, of the homes here do.

The family is absolutely charming. They’re so curious about my culture and answer all my endless questions. It’s such a stark contrast to Buenos Aires. The Porteños were a bit like Parisians in that sense, they’d immediately notice my Spanish and ask, “Did you learn Spanish in Spain? Our accent is better than theirs.” My reaction? “Okay… cool!” But Uruguayans? They keep telling me how well I speak Spanish. (I don’t think I’m that great, but they never mention my accent, which is refreshing!)

Oh, and did I mention Turkish TV series are insanely popular here? It’s wild! My hosts know so much about the shows, and the actors. Sometimes I think they’re even bigger fans than I am!

Now, back to Monday. My host family had plans to head near the center, so they kindly dropped me off along the way. I decided to visit Ciudad Vieja (the Old City) with a specific purpose in mind. I’d heard about an elderly Armenian man who had immigrated from Turkey due to the September Events (the Istanbul Pogrom). People said he would light up with joy whenever someone from Turkey visited. I thought it would be nice to chat with him and share a cup of coffee.

After walking through the historic streets of Ciudad Vieja, I finally found his shop. But instead of meeting him, I was greeted by a man in his fifties. When I asked for the owner, he quietly said, “He was my father… he passed away about six months ago.”

I didn’t know what to say. I just stood there, frozen, feeling a strange mix of shock and sadness. We spoke for a little while before I quietly left the shop.

Then I decided to walk to Plaza Independencia. I sat there for a while. After resting a little, I kept walking to Monumento al Gaucho and arrived at Palacio Legislativo. I tried to find the bus going to the neighborhood where I stay. I didn’t stop anywhere to eat or drink. I just walked around the city and watched the people.

What is it like to be in Uruguay? Let’s look at the general situation. Marijuana and same-sex marriage are legal here, so you can see lots of young people on the streets smoking joints. On the other hand, they’re proud to support the LGBTQ+ community, and you can see the LGBTQ+ flag everywhere.

The population of Uruguay is 3 million, one-fifth of Istanbul. Can you imagine how easy life is here? There’s no rush, no traffic jams, and no chaos. You can see it on people’s faces as well. They are calm and relaxed. So if you ask me what makes Uruguay special, it’s the Uruguayans themselves. Not their art, not their food, not their streets, it’s their mindset that makes this country special.

Maybe they don’t have a very modern country like European ones, but they don’t care about that. They’re just happy. They don’t need to rush to get to work or meet someone. They don’t miss the moment. They simply enjoy their time and their lives. And after a while, you start to feel the same way.

It was really hard for me to write this blog because I was just chilling in the backyard, sunbathing on a swing. When I started to write, I felt like I was missing life somehow. This is a place where most things suddenly feel unimportant, and the truly important things become crystal clear.

If you have the chance to come to Uruguay, don’t come for touristic purposes. Come here to restart yourself. Let time flow and let its flow cleanse you.