For English, please click here!

Size kimsenin anlatmadığı bir gerçeği söyleyeceğim. Dünyayı da dolaşsanız bazen mutsuz oluyorsunuz. Hadi len oradan demeyin. Her sabah erkenden işe gitmek ne kadar zorsa, her sabah gözleri başka bir şehirde açıp koca bir çantayla sokaklarda dolaşmak da zor.

Mesela bazen canım çok sıkılıyor. Tek başıma yapacak bir şey bulamıyorum. Bazen başka dilde kendimi ifade ederken zorlanmaktan yoruluyorum. Bazen yapılan espriye herkes gülerken ben ne dedi şimdi bu diye düşünüyorum. Ama sonra çok güzel bir bina görüyorum veya hayatımda ilk defa bir yemeğin tadına bakıyorum. Kötü şeyleri, özlemleri unutuyorum.

Bu gibi şeyler için psikolojik olarak kendimi yönetmeyi şimdiye kadar iyi başardım sanırım. Ama hala başarısız olduğum bir konu var. Veda etmek. Gittiğim hiçbir yere veda etmek istemiyorum. Bir daha belki hayatım boyunca hiç buraya gelemeyeceğim diyorum. Burada tanıştığım o insanları bir daha hiç göremeyeceğim. O an bir parçam kalmak istiyor, diğer parçam yola devam etmem, yeni yerler görmem gerektiğini söylüyor. İkisi arasında ezilecek gibi oluyorum ama devam ediyorum.

Yola çıkarken uzak topraklarda tanısam çok seveceğim insanlar var ve ben onları bulmak istiyorum demiştim. Ama kimse o insanları bulduğumda bırakması zor olacak demedi. Belki de güzel olan bu, bilmiyorum. Rutin hayatındaki gibi geçmişini arkanda sürüklemiyorsun. Yaşanılan her güzel an bozulmadan güzelliğiyle orada kalıyor.

Kafamdaki biraz daha kalsaydım, ya burada yaşasaydım sorularını silmekte zorlansam da daha sonra yeni bir şehre ayak basıyorum. İçimi aynı heyecan kaplıyor. Bilinmezliğin heyecanı. Unutuyorum diğerini. Sil baştan aynı şeyleri yaşıyorum. Sonra yine veda anı.

Sanırım gezginin laneti bu kısır döngü. Yolda kazandığın deneyimlerin yanı sıra her seferinde bir parçanı o şehirde, ülkede bırakıyorsun. Yaşadıkların o kadar sana has oluyor ki oradan bir parça götürsen de eve döndüğünde kimsenin anlamayacağını biliyorsun.

Umarım her ayrıldığım yerden bu üzüntüyle ayrılırım diyorum yine de. İyi ki de gidiyorum buradan dediğim bir yer benim için kötü bir deneyim demek olacak. Bu yüzden ben inadına mutlu olmak istiyorum, ayrılırken gözlerim dolsa da her gittiğim yerde mutlu olmak…

İyi veya kötü yolda karşıma çıkan her bir kişi için minnettarım. Hayatımda büyük veya küçük iz bıraktıkları ve bu yola devam etmemi sağladıkları için teşekkür ederim.

I’ll tell you a secret that no one ever tells you: even if you travel around the world, sometimes you can feel unhappy. Believe me, waking up in a new city every day and walking around with a big backpack on your shoulders can be just as hard as going to the office every day.

Sometimes I get so bored. I can’t find something to do on my own. Sometimes I can’t explain myself in another language, and it makes me nervous. Other times, someone tells a joke, and everyone laughs except me because I don’t get it, and I feel like an idiot. But then I see a wonderful building or taste something new, and I forget all those difficulties.

Thankfully, I’ve managed to handle myself psychologically pretty well so far. But there’s one thing I still struggle with: saying goodbye. I hate that part! I don’t want to say goodbye to any of the places I visit. I think about how I might never come back here again in my life, or how I might never see the people I’ve met along the way. In those moments, part of my heart tells me to stay, but another part reminds me that I have to keep going. My heart breaks under the weight of these conflicting feelings, but I still keep moving forward.

Before I started traveling, I already knew there were so many people in the world I could love, and I wanted to meet them all. But nobody warned me how hard it would be to say goodbye. Maybe that’s the beautiful side of traveling, you don’t carry your history on your shoulders. Every good memory stays where it was made, as vivid and wonderful as when you lived it.

Even though I have so many questions in my mind like, what if I stayed here longer? What if I made this my home? I move on to the next city. And every time I arrive in a new place, I feel the same excitement for the unknown. But eventually, the goodbye moment comes all over again.

I guess this is the curse of a traveler. No matter how much you gain on the road, you leave a little piece of yourself behind in every place you visit. The experiences you have become so personal, so unique to those moments, that even if you carry them back home, they’ll never feel the same as being there.

Still, I hope I keep feeling this way in every place I visit. Because if I don’t, it would mean it’s a place that didn’t touch my heart, a place I’d never want to return to. So I want to be happy everywhere I go, even if it brings tears to my eyes.

I’m grateful for every person I’ve met along the way. I thank them all for being part of my life, even for a short while, and for teaching me something on this journey.